Önce son kutsal kitapla başladım hayatın gizemlerinin peşine düşmeye.
‘ikra (oku)’ dedi bana. Ben de okumaya başladım. ‘yaratan Rabbîn adıyla oku’

‘Bismillahirrahmanirrahim.’

Hayat yolunda adım adım ilerlerken yaşamın cilveli sıkıntıları çoğu zaman insanı kemale erme konusunda geriletir. Hayat kemale ermekle yaşanılır. Aksi takdirde insanın insani sıfatlarından soyutlanması gerekmektedir. Kemale ermenin yolları çeşitlidir. Bir zamanlar özel olarak tuttuğum defterin bir yerinde yazdığım gibi ya oku, ya gez, ya da okuyan ve gezen birinden ders al. Gezmek pahalı olduğu için kaliteli kitapları okuyarak kemale erme basamaklarını çıkmaya başlıyoruz.
‘ey dost, bilgiliye yaklaşmaya çalış,
mutluluk yolu bilgi ile bulunur.
bilgi edin, mutluluk yolunu bul’
diyen Atabet’ül Hakayık kitabıyla bilginin peşine düştüm.

Zerreden yıldızlara, arzdan semaya, sudan toprağa, ateşten havaya, küçükten büyüğe, ayan olandan sır olana kadar an be an akıl süngeri bilgilerle süslenmeye başladı. Ama süslenmekle kalmamalıdır.
‘kul Hoca Ahmet, öğüt verici olsan, kendine ol,
aşık olsan, candan geçip bir kerecik öl’
diyen Divan-ı Hikmet’ten dersimi alıp önce nefsime aldım nasihatleri. Ama nefsimin çok zoruna gitti bir başkasından nasihat almak. Anlatmaya çalıştım dilim ve yüreğim elverdikçe. Baktım ki nefsim sözden anlamıyor, inada inat ben nefsimden ayrıldım. Ayrılık acısı hep çok zor gelir insana ama benim ayrılığım bana sağlık ve huzur vermeye başladı. Tam böyle yaşamaya alışmışken benim bıraktığım nefsim beni bırakmamaya başladı. Baktım ki nefsim Mevlana’nın diliyle;
‘senin ayrılığın beni öldürdü. öldüm,
bunu herkes bilir ki aşk ateşi gizli olmaz,
cana düşünce yanar.’
demeye başladı. Oysa onsuz hayata bakışım pek güzeldi. Her şeyde bir hikmet vardı. Ve verilen her nimet için bir şükür vardı. Ve yaratılan her şeyde Yaratıcının mükemmel sanatını görebiliyordum. Kulaklarım hakikati duyabiliyor, ağzım küfürsüz konuşabiliyordu.

Dilazad ART, Taşa Yazı Yazmak, Zanîngeh Yayınları, Nusaybin 2010
www.zaningeh.net