bakıyorsun çok masum bir yüz; ama içerde duygular o kadar yoğun kaslanmış ki, hareket kabiliyetini kaybetmiş...

her iletişim, birliktelik/ayrılık/etkileşim insana bir tarz idman imkanı sağlar his odaklı. abartanlar genelde diğerine hoyratça abanan/abanılanlardan çıkıyor.

bakiyesi dolu dolu sanıyorsun; ama esasta ucu kaçmış bir lezzetsizlik...

geçmişini bu günün sırtına vuranların geleceği hamallıkla geçer...

kendi filminin esas oğlanı hem de kendi filminde her onunla ilintili yaşamın figüranı haline geliyorsa bu, fark sorunu olduğuna işarettir.

tecrübe istemesek de yaşanmışlığı ile bize ait haliyle; lakin onu taşımak ile ona taşıtmak varlığı farklı fiiller...

kas bir araçtır, amaç değil. yaşam levazımıdır. ayakta tutmaya yarar. bizi taşır. biz kası taşır hale geliyorsak, iş tuhaflaşmış demektir.

özünde kısaca tecrübe de bizi taşısın, biz tecrübeyi değil...