2
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
970
Okunma
Çocukluk yıllarımın anıları hala beni hıçkırıklara boğar.Sürekli şeker komasına giren bir baba.17 yıl felçli yatan bir dede.astım bronşit hastası bir nine ve safra kesesi sancıları çeken bir anne ve yedi çocuk.Malülen emekli olan babamın üç aylığı ile iki odalı bir evde yaşıyoruz.Ne bulduk onu yiyoruz ne bulduk onu giyiyoruz.Rahmetlininemin kahverengi çeketimin dirsekleri lime lime yamada tutmuyor artık.Her gün"Mücella kızım bana bir ceket alalım diyor,annem hiç sesini çıkarmıyor.Ninem 95 yaşında öldü.Geçenlerde annemle kouşuyoruz annesini çok özlediğini anlatıyordu bana Birden ağlamaya başladı,yanına gittim,elini tuttum hıçkırıklar içinde "anneme bir sako alamadım"dedi.Bu yazıyı yazarken ağlıyorum anne.Sen annene ağladın.Ben hem sana,hemde nineme ağlıyorum.Ne yazık ki hayat herkeseadil davranmıyor.
Şiirin sahibi
Cevap Yaz