Dertli dertli anlatıyordu! Dün sabah zil sesine uyandım.Baktım bizim ev sahibi Zalim Efendi.
Buyur ettim içeri gelmedi.Hem ev kirasını almaya hem de yeni yıl geliyorya kiraya yüz lira daha
zam yaptığını söylemeye gelmiş....
-Etme,gitme Zalim Efendi,benim maaş yılbaşında yüz lira artmayacak ki sana vereyim dediysem de söz dinletemedim.Nuh dedi,peygamber demedi.
-Ya yüz lira daha verirsin ya da çeker gidersin...
- Yapma Zalim Efendi ben bu kadar parayı yememle gözümün üstüne yumruğu yemem bir oldu.
Giderken bağırıyordu:
-Gelecek ay yüz lira daha fazla kira parasını gödermezsen kendini yok bil...
Ağzım kan revan içinde geri döndüm.Çocuklar hep bir ağızdan feryat ettiler .Ama ben durumu
çaktırmadan geçiştirdim.
Herkesin yüzü asık ve üzgün olarak kahvaltı masasına oturduk.Kimsenin ağzından bir çıt çıkmıyor.
Herkes dut yemiş bülbüle döndü.Birden Barış’ın sesi duyuldu:
-Baba yurt ücretlerine yirmi lira zam geldi.Bugün gitmem lazım.Yirmi lira daha fazla verir misin?
demesiyle sessizlik bozuldu.Duygu:
-Babacığım!Söz vermiştin,yeni yılda kol saatı alacaksın.Adil:
-Ayakkabımın altı koptu bugün okula gitmeyeceğim.Cengiz:
-Herkesin çocuğu okula harçlık getiriyor.Siz bana bir simit parası bile vermiyorsunuz.Ayşe:
-Arzu’nun babası,Arzu’ya mont almış. Ben de isterim...
Çocukların konuşması bitmişti.Bu kez hanımın yüzüne baktım,sen de bir şey istiyor musun derce-
sine.Hanım, derin bir of çekerek:
-Tüp bitti.Odun yok.Aş yapmaya da bir şey kalmadı,dedi.
İsteklerin hepsi günlük gereksinmelerdi.Duygulanmıştım.Çay boğazımdan geçmiyordu.Çay bar-
dağını yarılamıştım ki ceketi kaparak fırladım.
Hanım önüme geçti:
-Nereye bey,hayrola!
-İçmeyeee..
-Bey,sen içmezdin sana ne oldu?
...
-Bey,gömleğini,pantolonunu giymemişsin.Nereyeeee?..
Şaşkınlık içinde geri döndüm.Delik büyük,yama küçük...
Sen gel de içme...

Müfit AKSAKAL
(Üzülme Öğretmenim,Mir Yay.İstanbul 2005)