Bakmayın akan kanlara, Kurban sevmektir.
İçimiz de ki Tozlanmış yüreği silmektir.
Kalbimizde ki İsmail’i Rabb uğruna kesmektir.
Rahmana gidilen yolda, en değerli şeyini, en yüce varlığa adamaktır
Sevmektir en sevilesi şeyi, bedel ödemektir hem de sevdan uğruna…
“Nereye gidiyorsun”diyen Hacer sesine meyletmemektir. On taneden birini vermeyi göze almaktır.
Bizi var oluş konumuna yabancılaştırıcı tüm İsmaillerimize
Rahman’ın keskin kılıcını göstermektir İbrahim’ce…

“Sevmek” fedakârlık değil midir zaten… İçindeki tüm sevdalara “en has” sevdayı tanıtmaktır.
Bağırmaktır Mina’da.Koşmaktır Safa’da..
Ve varmaktır Hicr-i İsmail’e, Alın koymaktır, ermektir,
İçimizde ki tüm zincirleri kırmaktır.
Zamanın Nemrutlarına İbrahim’ce bir duruştur, İçimizdeki Putlara ince bir vuruştur. Boyunlara asılan keskin bir baltadır.
Bir serenattır “Safa” tepesinden tüm sahraya.

“Ey içimizde ki ve dışımızda ki “deger”olmaya çalışan tüm değersiz şeyler: Kendisinden gayrı Sevilmeye layık olmayan “Hüsna Mevlam” dururken, Çekilin önümden tüm Leyla’lar” diye bilmektir.

Akıtılan kan olmaktır Huda yolunda. Atılan Tekbir olmaktır İsmail boynunda.
Bir elif miktarı uzatmaktır Teşrik tekbirlerini.
Bismillahi Allah’u Ekber demektir… Rahman ve Rahim olanın Kahhar sıfatını bellemektir.
Şeytana gösterilen mecazi bıçaktır.
Kesilmektir...
Kanamaktır...
Olmaktır...
Akmaktır toprağın bağrına İsmail’ce.
Sevmektir…
mehmet deveci