Çok uzaklarda iki ayrı yürektik..ayrı ayrı, aynı şeylerle acıyan,aynı şeylere gülümseyen iki yürek..selam vermekle başladı aynı yürek olmaya giden yolun başlangıcında ki karşılaşmamız..her günün sabahı günaydın derken gülümsüyorduk..hemencecik kaynaşmış özler olmuştuk.. tam unutmuşken kalp çırpıntısı denen o coşkuyu işte yeniden yaşamaya başladık..insan sevmeyi unutmuyor demekki..sevildiğini hissedince kalbin kanatlanıp uçuveriyor sevdiğine..
içinin acısını daha az hissetmeye başlıyorsun..öyle bişey ki sevmek sanki yeniden rekleniyor hayat..rengarenk dedik bunun için şarkımıza..birlikte dinlediğimiz tüm şarkılarda BİZ vardık artık..BİZ olmaya öyle çok ihtiyacımız vardı ki ,öyle bi zamanda geldikki birbirimize ,bir daha gidemeyeceğimizi bildiğimizden,ilk ben dedim bu kadar çok BİZ olmaktan korkuyorum diye..uzak dur derken sana ,ben bir o kadar yakın oluyordum sana her an..önceden yaşanmış kırılganlıklarımızın,iyileşemez dediğimiz yaralarımızın BİZolduğumuzda iyileştiğini hissettik..
Uzak yerlerde birbirine dokunamadan geçen her an,her geçen gün daha çok sevdik birbirimizi...görüşemiyorduk ama öyle çok hissediyordukki..bunun için gözümüzle gördüklerimizmidir sevdiklerimiz,yoksa ruhumuza dokunanlarımı severiz diye cümleler kurduk..söylemeden anlıyorduk, aynı anda aynı mesajı yazıyorduk:)BİZ oluncaya kadar hiç gülmediğimiz kadar çok gülüyorduk sohbet ederken..mutluyduk hiç olmadığımız kadar..
Rüyaydı sanki bunlar..hani biraz gözümüzü çok açsak herşey yok olup gidecek gibi..nasıl olsa bir gün açacağız gözümüzü ve bitecek bu rüya..bitse bile BİZ asla BİZ olmaktan vazgeçmeyeceğiz..bunu biliyorum ve bunun verdiği yaşam coşkusu ile güçlü olacağız..

Seni seviyorum derken seni kendim için çok sevdiğiminde farkındayım..bencilce ama doğrusu bu..sen HAYAT sın,sen yaşam coşkusu,sen BİZ olmayı öğrendiğimsin..