12
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
2376
Okunma
ben babamı 4 yaşımda kanserden kaybettim
babamla ilğili hatırladığım tek şey o gün üzerinde siyah bir pardüsü ile
dışardan eve gelmesi evimiz tek gözlü karğıdan yapılmıış üzeri kırmızı çamurdan sıvalı idi
ben avluda oturuyordum babam içire ğirmiş bir süre sonra evimizden ağlama sesleri gelmişti
ablam beni alıp evimizin 500 metre uzaklığındaki sebze haline götürmüştü
ablam orda ağlamaya başladı herkesten gizlenerek bana babamızın öldüğünü söylemişti
ve ikimiz orda ağlamaya başlamıştık ablam orda herkesin içinde ağlayamamıştı
kanserden kaybetmiştik babamızı hatırlamıyorum bile yüzünü hatırlamıyorum
içimden gelerleri sizlerle paylaşmak istedim babamla ilgili hatırladığım tek şey o gündü
Evet dostlar ben babamı tanımadan çok sevdim hayal mayal çoçuksu hafızamda kalan
o gün sedace aklımda kalan rabbim den tek dileğim derdi verdiği gibi dermanınıda versin
Gözyaşlarına boğulur bazen hüzünlere dalarım ah bir babam olsaydı derim
ne babamı hatırlataçak bir resim nede onu hatırlataçak bir hatıra
coçuklarıma işte bu sizin dedeniz veya ondan kalan diyemedim
coçuksu hafızamda kalan sadece o acı gün
kelime hazinemim yettiği kadarıyla yaşadığım bir anımı sizlerle paylaşmak sitedim
hatalarım olabilir ben usta kalem değilim kendimce bu ikinçi yaşadığım olayları
yazmaya çalışıyorum ve okuyucalara sayğılarımı sunuyorum
(küçük bir not )dün yazımı eksik yazmışım ister istemez o günleri anmak üzdü sanırım
yazımın devamını düzenleyerek tamamladım sayğılar
Remziye Çelik