Cenaze aracının sürücüsü Kemal; her gün yaptığı gibi yine ona göre “son kullanma tarihi gelen” birini daha son yolculuğuna bırakmış, defin işlemleri yapılırken yeni birini daha getirmek için şehir merkezine doğru yola çıkmıştı.

Cenaze evine geldiğinde her zaman ki gibi sordu soruşturdu kimdi gidecek olan diye oradakilere...

Son kullanma tarihi gelen bu sefer genç biriydi... Trafik kazasında ölmüştü... Sürücü trafik kullarına uymamıştı.. Sürücü ise kurtulmuş, yanındaki çocuğu ölmüştü.

Kemal bu tip ölümlere özellikle cezaevindeki meslektaşları tarafından “nüfus planlamacısı” adını verdiklerini biliyordu. İçinden bir nüfus planlamacısı “adalet bakanlığı dinlenme tesislerine” diğeri ise “taşlı köy dinlenme tesislerine” diye söylendi.

Alışmıştı artık her gün ortalama 2-3 defa bazen altı kez bile gittiği oluyordu. Her ne kadar cenaze aracı sürücüsü olsa da kendisi komikti ve yaptığı iş olağan geliyordu. Öyle de olmak zorundaydı.

Yine öyle bir gün misafirini dinlenme tesisine bırakmış şehre dönerken; şehir merkezine girişte, yolda oto stop yapan iki bayan gördü. Durup onlara;

-“Buyurun hanımlar sizi götüreyim hem gezeriz, hem de laflarız” dedi, kızlarda;

-“aaa..! bula bula gezmek için cenaze aracına mı bineceğiz” deyince Kemal bozulur gibi oldu, sonra ciddi bir iş yaptığını vurgulamak için;

-“kızım sen ne diyorsun, herkes bu araca binmek için ölüyo ölüyo....!?”