Bi kaç gün önce Diyarbakır’ın Silvan İlçesi’nde İftar Saatinde Geldiği Evinde Eşinin, "yemek Yapacak Birşey Yoktu, Yemek Yok" Sözleri Üzerine Bunalıma Girip İntihar Etmişti.


Yaşamak buysa eğer yaşıyoruz.bazen acı ile kıvranıyor.Bazen de sahte gülücükler saçıyoruz.gülücükler kadar sahte olan çevremize. Kendimizi unutmuş bir şekilde şekilden şekile girerek yaşıyoruz yaşamaksa bu.Menfaatlerimize sarılıp toplumsallaşmadan var gücümüzle kaçıyoruz. Her birey kendi bağımsızlığını ilan etmiş ayrılmış toplumdan kendi devletlerini kurmuşlar.Eğmiş başın önüne herkes bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyor.


Ortak değer dediğimiz erşey ayaklar altında çırpınıyor ve biz onun çırpınışını izliyoruz. Ve biz onun çırpınışını izliyoruz.İçimiz bile acımıyor artık.Aslında çırpınan biz kendimiziz.yüreğimiz,beynimiz ve kalbimizdir. Aciz bir şekilde seyirci kalıyoruz olanlara.Ve artık sorma vaktidir.


BİZ BU MUYUZ? Biz bu kadar aciz ve çaresizmiyiz.Aslında değiliz sadece uyanmamız gerek artık.uyanıp kendimize gelmeye çok ihtiyacımız var.Bizler kendi değerlerimizi hiçe saydık birliğimizi yitirdik,ayrılıklara düştük.Unuttuk kendimizi ,unuttuk aslımızı unuttuk BİZ BİRBİRİMİZİ...

BİZ BU DEĞİLİZ...BİZ BU DEĞİLİZ..
Metin CİHAN