İstanbul’u seviyorum..Sıkıldığım, hüzünlendiğim, sevindiğim, yalnız kalmak istediğim bu tüm zamanlarımda bana eşlik etmesini biliyor. Benim hangi durumumda olduğumu bilirmişcesine imkanlar sunuyor..Bir sevgili gibi..Eğer sevinçli ve coşkuluysam, her türlü mekanda bana yerli yabancı sanatçıları ağırlıyor..Hüznümü hissetmişse eğer, beni neşelendirmek, keyiflendirmek için Fenerbahçe, Kalamış sahillerinde, dalgaları bana oynaştırıyor. Sıkılmışsam, Kapalıçarşı ve Sultanahmet beni usulca yanına çağırıyor..Binbir renkli dükkanları, ışıl ışıl kuyumcularıyla akşama kadar beni oyalamasını biliyor..Yalnız kalmak istemişsem, Yeniköy’de ağaçlar içersinde boğazın sularını yukardan seyrederek kitabımı okumama müsaade edecek süküneti bana veriyor..İstanbul’u seviyorum..

Geçen hafta, Beyoğlu, Borusan Müzik Evi’nde "Madde Işık" sergisi olduğunu duyurup, kültür gezisi yapmamız için, bizi,caddesine konuk etti. "Işık maddeye, madde ışığa dönecek" sloganıyla duyuruldu bu sergi..Heyecan vericiydi..Dünya çapında ünlü 9 sanatçı gurubunun katıldığı bu sergi altı kata serilmiş eserlerin sunumuydu..Farklı açılardan sesin, ışığın, farklı algılar yaratmasına tanık olduk..Bir katta, 3D gözlüklerini takarak girdiğimiz salonda, kendimizi uzayın boşluklarında yıldızların arasında sonsuzluk hissine kaptırdık...Diğer bir katta, bir havuz içersine yerleştirilmiş bir ses sistemi ve karşısındaki duvara suyun üzerinden yansıtılan ışığın muhteşem görüntüleri..Yine sonsuzluk hissi...Diğer bir katta mozaik aynalarla yapılmış bir sanatçının annesinin resmini yaptığı, bir kadın portresi..Bir açıdan bakılınca düz bir ayna, başka bir açıdan bakılınca bir kadın portresi..Muhteşemdi..Başka bir katta yine 3D gözlüklerle seyredilen, dairesel bir mekanda özel bir platformdan kumanda ederek, aynı zamanda mekanların içine girerek seyrettiğimiz, yaşadığımız dijital-video gösterisi..

Daha sonra, Cezayir Sokağı’nın dar sokaklarından geçerek günü doluca yaşadık..

Yine güzel bir gün sundu İstanbul bize..