Cannn...

Bu mektubumu sana cepheden yazıyorum. Sığındığım siperin her yanına yağan şarapnel parçaları, tozu dumana katarak etrafımı sarıyor. Havada kan ve barut kokusu var. Çılgın bir senfoninin ortasında, kulakları sağır eden bir müzik.
Bestekârı, güftekârı belli değil. Hangi makamda çalınır, hangi makamda söylenir, onu da bilmiyorum.
Bildiğim tek şey var ki gecemin karanlıklarını aydınlatan gözlerin. Az sonra hücum emri gelir. Yarım kalabilir satırlarım.

Satırlarım yarım, sevdam yarım, mektubumun ise sol ucu yanık.

Hangi adressizin adresindeyim kimbilir?
Hangi zehirli ok göz-gez-arpacık konumunda? Herkesin arayıp soranı varken, neden kimse çağırmaz adımı?

Sürgün gecelerin, idam mangası duruşuyla bakışın yok mu, işte o koyuyor adama. En çok da o...

Benim şehrimin sokakları da sana yenik düştü ya en sonunda. Benim şehrimde de yıldızlar intihar atlayışlarında ya.
Benim şehrimin sokaklarında da korku hüküm sürmeye başlamış ya.

Ya senle, ya da asla deyip atacağım kendimi adressizlerin önüne, adresi olmak için tüm yıkılmışlıkların.

İstesen de hoşçakal demeyeceğim. Bilirsin sevmem vedaları.



Asimaral... 22.09.2007