Yolum düştü bugün evimizin önüne.Sen bana bakma,beceremedim hiç yalan söylemeyi. Bizzat görmek için gittim ALAYBEYE.Arada birde gidiyorum,saklı saklı bakmaya.Ama yinede sen bunu bilme.Neyse yalnız ve çıplakdı pencereleri yuvamızın.Oysa ne zorluklarla,ve binbir özenle kurduk.Şimdilerde ise yalnızlık mesken tutmuş doyamadığımız yuvamızı.
Bir sigara tellendirip,usulca oturdum kaldırıma.Dikdim gözlerimi yuvamıza,baktım, baktım iç çekerek daldım senli benli anılara.Deli dediğini duyar gibiyim,deme işte yapmak istesemde silemiyoum fikrimden seni.Bilirim yakıştırmazsın bana bu acınası halimi.Hele ki görmek hiç istemezsin.Hep güçlü kal derdin,ve öyle görmek isterdin.Ama sensiz bir yaşam süreceğimden hiç bahsetmedin.Yüreğimin bu denli yanmasının sebebi belkide,hazırlıksız yakalanışımdan dır ayrılığımızın beni sobelemesi.
Eskittiğim bu ömrümde öyle benimsemiş ve sevmişim ki seni,hangi duygu,ve hangi beyaz sayfaya döktüğüm cümleler anlatır,içimde biriktirdiğim özlemini?Sorarım sana.Biliyormusun,geceleri ne kadarda yorgun bitkin de olsam zorluklarla daldığm uykumdan,kan revan halde tel tel terleyerek ve ismini haykırarak uyanıyorum hergece.Sonrasımı sızlayan yüreğimle, sensizliğe uzanan ellerimi kavuşturuyorum terden ıslak koynuma.Sonra odama vuran sokak lambasının şafklığında bir pozluk resmin karşılıyor beni.O bana gülümseyen resminle dalıyorum senli benli seyri aleme.
En zor olanı ne biliyormusun?Yaşattıklarım yerine yaşatamadıklarım varya,işte aklıma geldiğinde bir yumru bu ayrılık boğazımda,ve döküyorum hüzün taneciklerini çok sevdiğin uzun kirpiklerimden.
Seni öyle mutlu ve gülen yüzünle anımsıyorum ki,bana özleminle yaşamak her ne kadar da zor olsada,seni hep hayatıma kattığın güzelliklerle hatırlıyorum.Ve senden rica ediyorum sende beni gülen yanımla ve güzel hatırla.

Neyse tek yapabildiğim yazmak olduğundan,ben yine yazarım sana.Mutlu ol ve iyi bak kendine
CANSUYUM....