Dün yaptığım ziyaretlerin hepsi de hayata sağlıklı olarak başlamış yaklaşık kırk yılı normal bir insan gibi yaşamış ve sıcak yatağında en fazla bir hafta iki dünya arasında gidip geldiikten sonra ruhlar alemine göçeceğini düşünen insanlardı.Hepimiz sabah erkenden kalkıp homurdanarak işe giderken bu günün "özürsüz"geçireceğimiz son gün olabileceğini bilmiyoruz,kafamızda faturalar,taksitler,ödenmemiş senetler,iş arkadaşları,açılamadığımız sevgililerimiz var.Hayatınızın kırk beş yılını memur olarak

geçiriyorsunuz,iki kızınız var onları üniversite çağına kadar getirmişsiniz bir baba olarak vazifenizin büyük çoğunluğunu tamamladığınızı düşündüğünüz anda bir sabah uyandığınızda kollarınızda uyuşukluk hissetmeye başlıyorsunuz,bu hayatınızda önceden geçirdiğiniz kısa süreli kramplara benzemiyor ve karşınızda oturan kel kafalı beyaz önlüklü adam size beyin hücrelerinizin gayet istikrarlı bir şekilde öldüğünü milyonda bir yada iki kişide rastlanılan adını bile aklınızda tutmakta zorlandığınız bir hastalığa yakalandığınızı ve sayılı günleriniz olduğunu söylüyor.Beyninizde bir ur yok sağlıklı hücrelerin etrafını sarıp onları birer birer yutan kanser hücreleri yok ama önce kollarınızı sonra ayaklarınızı kaybedip yatağa mahkum bir hayatı sürmeye başlıyorsunuz,yaşadığımız her günün sağlıklı geçirdiğimiz son gün olabileceğini hiç düşünmeden zamanımızı hoyratça harcamaya devam ediyoruz,ben bu satırları yazmama imkan sağladığı için Allahıma şükrediyorum,karşı pencereden temmuz sıcağında esen rüzgarı bana ulaştırdığı içinde tabii...