Geldin...

Beni kan tuttuğunu bile bile kanatmaya...Oysa kırmızıyı güle yakıştırdığımı bilmeliydin.Çocukken giydiğim şortlar kadar kısa mı olmalıydı aşkın ömrü? Uzun saçlarım gibi upuzun olmak duruken.Sevdayı anlatan yazılar hep bu denli acıtırmıydı parmakları ? Aşk hece hece dökülürken kağıda.Yazmamak bana yakışmazdı.


Ve yine gittin...

Beni sensizlik itti,düştüm.D’izlerim yara içinde.Kendini suçlama ne olur !!! Ben yine sensiz bir gecenin senli düşüyle bittim.Şimdi hangi merhem iyi gelir yaralarıma,belki de en iyi merhemdir su ölecek olan hastaya.Suyum olsanda ölmesem ya sevgili.Sensizliğin k’ederi ne olmalı gidişin sonrası? Neler konuşuyorlar ardından bilsende dönsen.S’ensiz bir sevdayla ölçmeye çalışıyorlar yalnızlığımı...En’i biçemiyorlar dar bir vakitte sevdiğimden seni.Oysa hiç kimse bilmiyor ki yol alamamış bir sevdanın boyu olmayan köse bir aşığı olduğumu...


Bir gün gelsen...

Seninle zaman kavramının olmadığı bir dünya kurabilirmiydik sevgili? Artık sana "sevgilim" demeye dilimin vardığı bir dünya...Seneler sonra saçlarımıza düşecek aklar kadar beyaz ve gözlerin kadar mavi bir gökyüzü altında aşkla u’yansak.Bir düşün içinde bir g’iz yakalasan.Sonrası bedenlerimize sığmayıp dudaklarımızdan tebessümle taşan mutluluk olsa.Ellerini birbirne vurma ne olur!" Henüz hazır değilim hayata pembe bir renk dışında bakmaya" derken içindeki çocuğun hala aynı olduğunu ellerini çırptıığında bir kez daha hatırlatıyorsun bana.Haylaz, oyun bozan, yapma değimi yapan ve rüyalarda bile benden kaçan...


Bir gün dönsen...

Hüznümü değdirsem gözlerine bir yere varamayacak sevdaya yol alırmı yüreğin ? Yakar mısın gemilerini,gözlerimde gördüğün senli bir şehir için...

A. TUNCAY