Bazen durup düşünüyorum da acaba dost diye bir sey var mı su hayatta?? peki sevgi??
Sevgi yok bence.Hayat bir oyun ve herkes oyun oynuyor.Belki de her insan kendi dünyasını olusturan alanda kendi olarak dolasırken her dısarı çıkısında hayat oyunun gerektirdiği roller icabı maskesini gecirior yüzüne..Bu yüzden yapay gülümsemeler yapmacık tavırlarla karsılasıyor ve sahte sevdalar yasıyor sahte asklara tanık oluyoruz..Sonra canımız acıyor ve bir kaplumbağa gibi kabuğumuza çekiliyoruz sonra da Attila İLHAN’ın dediği gibi bir kirpi olup etrafa batırıyoruz dikenlerimizi bunu yaparken de kendimiz kan revan içinde kalıyoruz.teselli bulmak için kendi dünyasından bsaka yerlere gitmek gelior insanın içinden ama yapacak gücü bulamıyor insan kendinde.Kim bilir belki bu yüzdendir chat alemlerine olan tutku ya da sanal aleme..Neden mi? İnsan maskesini oarada çıkarabilior kendini orada yansıtabiliyor bence.Çünkü kimseyle yüzyüze değil.Yüzyüze olmak öyle çok seyi değiştirebiliyor ki...
Herkesin dünyasına girmek istiyorum.Görmek istiyorum arka bahcelerini.Neden bilmiyorum.Sevgi kırıntısı arıyorumdur belki de..Hayat oyununun figüranlarını tanımak istiyorum.İnsanların gizli dünyalarına girmek istiyorum..Belki de gercek dostluğa,sevgiye açlığımdandır ya da bir türlü doymak bilmeyen kalbim yüzündendir bu isteğim.Ama insanları anlamak istiyorum.Maskelerin altındakileri merak ediyorum.Gercek dostluğu arıyorum.
Neden bir çözüm arandığında hep gitmek gelir insanın aklına? Gitmek,bu oyunu terk etmek çözüm olur mu acaba?Gayret edip yüreğindeki fırtınanın dinmesini bekleyebilir mi ki insan ya da ne kadar bekler?Kaç fırtına ardından zarar gören yerler onarılabilir ki kalpte?Ne kadar sağlam olur?Ne kadar dayanır?Peki fırtına ardından insan ayakta durmak için neden birilerine ihtiyaç duyar ki?
Bu sorular ne zaman biter,sonu ne zamn gelir bilmiyorum.Ama hayat denen oyunu oynamak cesaret işi.Yürek işi ve bu oyununun en kötü yanı ise oyuna katılma katılmama gibi seceneklerimizn olmaması..Çaresizce,sonu bile bile oynuyoruz..
BeAtRiCe