Bazı anlar vardır yaşamak istemezsin yalnızsındır.Kaçmak o yalnızlığı parçalamak için elinden geleni yaparsın. Ne yaparsan yap köşene çekilip yine yalnız kalacaksındır.Yalnızsındır çünkü...

Telefonların çalmaz arayanın soranın olmaz. Sonra uğraşmazsın da kabullenmek zorunda kalırsın yalnızsındır. Herkez gitmiştir yıkık dökük parçalarını sana bırakıp gitmişlerdir. Kırık kalırsın ardından. Telefon çalışını özlersin kulağın ordadır yada zili beklersin çalmaz yalnızsındır. Yalnızlık acıdır, acıtır. Terkedilmiş bir şehir olursun. Issızlığında kaybolursun, ağıtların bile sessizleşir yalnızlığında kimse duymaz. Hatıralarını dahi unutursun umutsuzlaşırsın. Sonra yavaş yavaş alışırsın mecburiyetten. Bir kalemin olur, bir kağıdın zehrini akıtırsın mürekkebiyle kalemin defterine.

Bomboş kareleri doldururken bi an durursun etrafına bakarsın. Yine sessizdir, ıssızdır odan bir damla gözyaşın süzülür yüzünden ateş gibi dudakların serinler bakarsın YALNIZSINDIR...