Pamuk beyazı saçları, ferinde muntazaman bir damla gözyaşıyla hasbıhal olmuş, mana bakışlı yüce bir ruh giriyor hayalime. Yıllar yılı kalemlerle, kitaplarla arkadaşlık yapmış çalışma masasının üzerinde bu sefer, umut dağıtan, öteleri tanıtan ne bir kâğıt parçası ne de yüreklerde Davudi akisler uyandıran bir kalem var. Masayı boydan boya kaplayan dünya haritası, yer yer kırmızı sevgi benekleriyle imlenmiş. Başında bekleşen sadakat timsallerine yüreklerini dağlayan o soruyu yöneltiyor: “Buraya da gittik mi?” Bazen parıldayan gözlerden “Evet, orada da varız.” mesajı sezilirken, bazen eğilen başlarda o kahrolası mahcubiyet duygusu hareleniyor. Lakin aşikâr olan bir duygu var ki; bu yıl değilse bile seneye, bilmem ne kıtasının bilmem hangi ülkesinin bilmem hangi şehrinde de sevgi dili Türkçeyle kurulan bir ışık huzmesi olacak. Israrla “bilmem” diyorum; zira ne Coğrafya derslerinde ne bir gazete köşesinde ne de herhangi bir belgesel kanalında rastlanılmamış, ismi duyulmamış bir yerdir orası. Ve sadece Anadolu’nun gönül erleri cesaret edebilir oralara gitmeye.



Şimdilerde sekizincisinin düzenlendiği Türkçe Olimpiyatları’nın tatlı heyecanını, çeşitli yayın organlarında görmekteyiz. Bu hareketin Türkiye’ye katmış olduğu muhteşem vizyonun yanında, edebiyat tarihinde de makalelere, tezlere; daha da ilerisi hikâye, roman gibi alanlara konu teşkil etmesi elzemdir. Dünyanın tamamına yakın ülkesinde Türkçenin haklı bayraktarlığını üstlenen bu insanların adları, zannımca ansiklopedilerde, başvuru kaynaklarında yaşatılmalıdır. Hoş, onların böyle bir arzuları da yok.



Üç gündür grip illetiyle boğuşup duruyorum. Dinlenme bahanesiyle elime almadığım kitaplar bana dargınken, uzak kalmaya azami ölçüde gayret gösterdiğim televizyonu gene açtım. Güzel bir rastlantı… Afganistanlı Yusuf’un “Anılar” şarkısına kattığı hüzün, değme sanatçılara taş çıkartır cinsten. Bunun arkasında ne var dersiniz? Olimpiyat sayesinde en güzel akşam anılarını Türkiye’de yaşaması mı, yoksa kendi memleketinin hayalindeki haliyle olan uyuşmazlığı mı?

Her şeyi baştan düşünmenin baharını yaşıyoruz. Açan çiçeklere tefekkürle bir kez daha bakmanın tam zamanı.