Pencereme ışık vuruyor. Gökyüzü pırıl pırıl ve az sonra gece başlayacak. Yıldızlar yârin saçlarına taç gibi sıra sıra duruşuyla mehtaplı gece özlemli bir “Kadın” la olma güzelliği gibi ruhumu süsleyecektir.

Entrikalarıyla çökmüş imparatorluklar, krallıklar ve sevdalar düşünülse de ezilen cinsiyet rolleri çeken “Kadın” aslında ve gerektiğinde erkeğin egemenliğini bir anda yok edebilen kendi “Kadın” donanımlı duruşunda ayrıcalıklarıyla varlıklı melek yüzlü bir üretkendir.

Mavi gökyüzündeki belirliliklerin yanı sıra suyun da yaşam için hayat verdiği topraktan da öte kutsal ve üretken ayrıcalıklarıyla donanımlı “Kadın” erkeğe hayat verir. Erkeğin temel bilincini oluşturan “Kadın” kendisiyle eşit ve tamamlayıcısı olan erkeğin doğal güç edinimindeki tanımının esiri olmamalıdır.

Erkek her gün eksilerek yaşamamak, içine hileler, yalanlar katılarak sahte incitici bir söylem yumağında “Kadın” ı farklı düşünmeden, cennetin “Kadın” ın ayakları altındadır söylemini unutmamalıdır. Bu anlamda içine ayrılık ve farklılıklar serpiştirilmeden özgürlükçü anlayışlarda “Kadın” ve erkek eşit, omuz omuza birliktelikle hem reelde hem de düşlerde bile efkârlanmadan birbirleriyle sevdalı yaşamalıdırlar.

Ancak, sen yoksan ben hiç kimsesiz değilse de sensizim. Gün geceye yürürken yüreklerimizin özlemi, gecelerimizde günün sıcaklığı gibi sarsın bizleri. Ancak unutamayacağımız ilkbahar gül kokularını getirse de rüzgar bir demet şarkı sözündeki duygularla, kendimi sana hatırlatarak tutamayacağım kadar yağmur taneleriyle ıslandığımda gökyüzündeki yıldızlardan sana taç yapmak isterdim güzel “Kadın”.

Bedri Demirpençe