Güneşin kızı ömrü boyunca hiç aşık olmamış.insanları hiç sevmemiş hep sevdiğini zannetmiş...Güneşin kızı öyl e hırçınmış ki.. Herkesi kendine aşık eder çekip gidermiş...
Ama bir gün evreni görmüş...Gördüğü gibi de ona aşık olmuş ama aşık olduğunu kendinden bile saklamış...Aralarında onca fark varmış ki...Onun onu fark etmeyeceğini onu hiç görmeyeceğini düşünmüş...
Günler geçmiş ve bir gün bir olay sonucu evrenle tanışmış...Bakamamış yüzüne hiç..
Hep sağa sola bakmış..Sadece bi kez bakmış gözlerine...
Evren onu çok deli etmiş,sinir etmiş..Güneşin kızı üzülmüş,kırılmış ama onu aramış yine de...
Evren ne kadar deli etse de güneşin kızını sevmiş onu görmek istemiş..
Gördüğünde vazgeçememiş güneşin kızının gözlerinden..Güneşin kızıda onun gözlerinden vazgeçememiş...
Ellerinden tutmuş evren...Hiç bırakmamak üzere...Mutluymuş artık güneşin kızı çünkü ilk kez aşık olmuş..Ne kadar prüz çıkarsa çıksın evrenin elini bırakmamaya arkasında bir seven daha bırakmamaya söz vermiş...Ve evreni ömrünün sonuna kadar sevmiş ölüm onları ayırana kadar...