’Hatalarımı düzelten kimse uşağım bile olsa efendim olur ’..Goethe.

Bu gün sitemizin giriş sayfasında bu söze yer verilmiş. Farkında olarak ya da olmayarak dün yaşanan üzücü olayda bana destek verilmiş gibi. En azından o anlama gelmiş.

Üç yılı aşkın süredir bir şeyler karaladığım bu sitede, öğrendiklerim yetersiz kalmışsa, çok az şey öğrenmişsem eğer ; hatalarıma dikkat çekmeyen, bildiklerini benimle paylaşmayan dostlarım sorumludur bundan..

Kim var ki , eleştirisine, bildiklerini benimle paylaşmasına olumsuz bir tepki göstermişsem, şimdi söylesin.

Sitemiz bir edebiyat sitesi. Dört yılı aşkın bir süredir, bizlere ve edebiyata çok yararlı hizmetler veriyor. Çoğumuzun amacı bir şeyler öğrenmek değil belki de. Zararlı alışkanlıklardan, boşa zaman geçirmekten kurtulmak için katılıyoruz kimimiz. İçimizden geçenleri, söylemek istediklerimizi burada yazıya döküp, dostlarla paylaşıyoruz. Bunun eleştirilecek bir yanı yok. Çok güzel şey bu yapılan.

Fakat buradan yarışmalara katılan, kitap bastıran arkadaşlarımız da çıkıyor. Sitemizin ve bizim iftihar kaynağımızdır onlar. Aramızda akademisyenler, köşe yazarları ve eğitimciler de var. Hepsi zenginlik ve şans bizler için. Çok acemi ama hevesli genç arkadaşlar da aramıza katılıyorlar bazen. En güzeli de onları aramızda görmek.

Akademisyenin, köşe yazarının, eğitimcinin en ufak hatasını bile görmezden gelemem. Çünkü onların bize örnek olmaları gerekiyor. Ben bu sayfalarda hatalarını gösterdiğim akademisyen, eğitimci ve köşe yazarı bile gördüm. Hatta bir site yöneticimizin hatalarını bile söyledim. Hiç birinden de olumsuz bir tepki almadım.

Gençlerin hatalarını söylerken çok daha dikkatli oldum. Hiç birine hevesini kıracak bir eleştiride bulunmadım. Kiminin yazısının tamamını yeniden yazıp gönderdim. Memnun olup teşekkür etti bana.

Bir arkadaşımızı düşünün ; bir yarışmaya eser gönderiyor. Bizim sitemizde uzun süredir yazdığını hatta seçkiler kazandığını da belirtmiş olsun. Gönderdiği eserinde, önemli yazım hataları varsa, bu durum sitemizin itibarına zarar vermez mi ? Nitekim geçenlerde bir arkadaşımız burada yayınladığı bir öyküyü önemli bir yarışmaya gönderdiğini yazıyordu. Öyküyü okuduğumda, sayısız yazım hatalarına rastladım.

Basılı kitabı olan, basım aşamasında kitabı olan arkadaşlarımın yazdıklarında bile önemli hatalara rastlıyoruz. ’Nasıl yazdığına değil, ne yazdığına bakın !’ diyen arkadaşlar, bu durumda haklı mı sizce ?

Çok güzel şeyler yazan arkadaşlarımız dahil, çoğumuz ; özellikle ’ de- da ’ eklerini yanlış kullanıyoruz. ’Buda size kapak olsun !’ ile ’Bu da size kapak olsun !’ cümlesi, aynı anlamı taşıyabilir mi ? ’Ahmet’te’ ile ’Ahmet de ’ eş anlamlı mıdır ? Bu örnekler çoğaltılabilir.

Uzun cümlelerde çoğumuz bütünlüğü kaybediyoruz. Yazıyı paragraflara bölmeye hiç uğraşmıyor kimilerimiz. Kimimiz satır başlarına büyük harf koymayıp ayrı bir tarz benimsemiş gibi yapıyor ; yazının sonunda bakmışsınız o tarzdan vaz geçivermiş sanki...

Ben elli beş yaşındayım. Bu saatten sonra ne ciddî anlamda yazarlığı, ne de kitap çıkarmayı falan düşünmüyorum. Fakat özellikle kendini yetiştirmek isteyen, bu işi ilerletip yazar olmayı, kitap yazmayı düşünen arkadaşların, biraz daha hatalarını düzeltmeye çalışmaları, eleştirilere açık olmaları şarttır.

Ben kaba biri olabilirim. Söylemeyi bilmiyor olabilirim. Bu saatten sonra çok kişiye hatalarını söyleyecek cesareti de bulamayabilirim. Sizler benden daha nazik olun. Fakat özellikle dostlarınızın hatalarını bir şekilde söyleyin ve düzeltmelerine yardımcı olun. Bildiklerinizi paylaşın.

Dostlarınızın uyarılarına tepki göstermeyin, kulak tıkamayın. Kolay alınmayın, kırılmayın, vaz geçmeyin. Edebiyattan uzaklaşmayı asla düşünmeyin. Yaşlandığınızda , geçmişinize şöyle bir baktığınızda ; en güzel günlerinizin okuyup yazdığınız, edebiyatla haşır neşir olduğunuz günler olduğunu göreceksiniz.

Ben ne mi öğrenmişim ? Galiba hiç bir şey. En azından nazik olmayı galiba öğrenememişim ki ; bu gün bir bayan arkadaş, benim yüzümden siteye veda ettiğini belirten bir yazı yazmış.

Yazıklar olsun bana !

(Arkadaşın, özrümü kabul edip, siteden gitmekten vaz geçtiğini söylemesi mutlu etti beni.)

Fikret TEZAL