Yıkık ve virane bir hale düşen sevgiliye kendisini hiç öyle gösterir mi? Kendisini öyle görmesini arzu eder mi? Hep kaçar ondan, aman beni böyle görmesin der.
Ama bilirse ki derdin ilacı sevgilide, kimseye görünmeden gizlice gider sevgilinin konağına, hatta arka kapıdan girer ki kimse onu görmesin!
Sonra bırakır kendini sevgilinin kollarına ve; Aman şu ilacı çıkart, şu halime derman ol hele! Beni sana yaraşır bir hâle getir de bana öyle bak, beni o halimle gör der.
Derdim kaçırır beni, kimden? O’ndan. Sevgim koşturur beni, kime? O’na. Derdi veren kim? O. O’ndan nereye kaçarsın? Yine O’na. Aşkı veren kim? O. O’na nerden koşarsın? Yine O’ndan.
Her nereye bakarsam o gülü görürüm. Rüzgarın getirdiği her koku sevgilinin kokusu. Sanma ki cehennemde ateş var, cehennem benim, ateş sandığın da benim ayrılık feryadım!
Şu halimin ne devası ne dermanı, ne de bende bir güç var… İki elin arasında dönüp duran misket gibiyim, o ne tarafa eğerse o tarafa yuvarlanmadayım…