Neden bu başlığı koydum bilmem. Belki de TV’lerdeki dizilerin, son sahnesine girilirken, son kareleri izletmek için konulan reklam arası geldi aklıma...

Aslında sessiz sedasız gitmek vardı. Belki doğru olan da bu idi. Reklamsız, kaygısız, tasasız... Esti işte...

Yapamadım. 17 Kasım 2009 dan beri 125 gün geçmiş. 125 günde çok şey paylaşmışım, yeni dostlarım olmuş. Belki çok hatalar yapmışım, belki can yakmışım, belki gönül kırmışım. Bunların hepsi belki de, belki olmayan tek şey var; öğrencilerim de dahil hiç kimsenin gönlünü BİLEREK kırmamışım.

Son yorumlarımı yaptığım Su_Misali ve Eser Aslanlı arkadaşların da sayfalarında uzun yazdım. O nedenle burada kısa yazacağım.

Şiirlerimi kaldırdım. Zaten şiirde hiç iddialı olmadım. Yazılarımı ise, BELKİ yararlı olabileceği kişiler vardır umuduyla sayfalarımda bırakıyorum.

Çok değerli dostlarım oldu burada. Ve inancım odur ki birgün yine bu sayfada yollarımız kesişiverir. Kimbilir.

Ben tüm dostlarıma hep dua edeceğim. Umarım dostlarım da bana ederler.

Varsa güzel yanlarımla, varsa dostluklarımla; ayrıca Bedri Rahmi’nin şiirinde simgelenen günahımla, vebalimle gidiyorum şimdilik.

Günah ve veballerimin dostluk kırıntısı gibi görünmesi dileklerimle HOŞÇAKALIN... ŞİMDİLİK... :)))

Sevgiler, saygılar, selamlar...