Şarkılarım vardı, o şarkılar ki seni bana getirecekler sanırdım…

Unutuldular bir sen gibi… Senin gibi…

Sensiz hayata sarılamam sanıyordum, şimdi çok sıkı dostuz sen gittiğinden beri…

Yaşamsal faaliyetlerim ölür de, bir zaman sonra bedenim de askıya alınır sanıyordum…

Eskiyen dünyamın derin çığlıklarında saklısın… Sen artık orada yalnızsın.

Söküp attım seni yüreğimden, gücün varsa eğer gelir kendini tıpış tıpış alırsın. Alamam diyorsan ürkek bedenin ve de hiç büyüyememiş yüreğinle voltanı alırsın…

Kızma tatlım, acıyan bir yaram vardı kabuk tutmuş meğer ise… Sen artık yiten her şeyin son faslında sıfatsızsın…

Okuduğum masallar vardı seni yaşatmak için okurdum onları, nereden bileyim sevgilim okuduğum her satırda çoğalacağın yer de azalacağını!

Söyleseydin ya bütün bunları… Neyse olacakla öleceğe çare yok demişler, basit mi kaçtı sözlerim? Ama artık sana parıltılı sözlerle gelemem ki…

Malum bitti her şey, yepyeni sevdaları bulmak için küreğimi hazırladım bile… Kazdığım her toprak seni gömmek, aradığımı bulmak için olacak bundan sonra…

Ne demişler canım sevgilim, “Arayan bulur”… Hatırım kalmasın, sarılayım da son kez üşüdüğün gecelerde yaşama nedenin olsun…

Ağlama canım sevgilim, hazin bir son belki ama alışırsın ölüme bir adım, yaşama yirmi adım uzak kalırken, alışırsın diyorsam alışırsın…

Bak bana, kabuk tuttu yaralarım…

Dilara AKSOY