ARADAKİ İNCE ÇİZGİ
Cesaret,her insanın sahip olması gerektiği;ama kalbinde bu duygunun olmadığı ya da beslemek istemediği bir duygudur.
Cesaret,cesur insanların yüreklerinde taşıdığı bir mücevherdir adeta.Kimi zaman kapıları kapatan,kimi zaman kapıları açan bir anahtardır belki de.Ya da karşısına çıkacak engeli yenebilecek bir kılıçtır.Her şeyde,her adımda cesarete ihtiyaç vardır.Bıçağı eline alıp,ekmekleri kesmek bile bir cesarettir.Sonuçta bıçak kesici alet.Ekmek yerine elini kesmek de var.Gülünç gelmesin size."bu da cesaret mi?"demeyin.Ama tabii bahsetmek istediğim bu derecede olan cesaretlerden değil.Kazanmak ya da kaybetmek arasında kalınan cesaretlerden.
Atalarımızın ölümle yaşam arasında kalınan o dönemlerde,ölümü göze alıp savaşmaları büyük bir cesarettir.Her babayiğidin harcı değildir.Millet ölmemek için düşmanla işbirliği yaparken,onlar içlerindeki cesareti çıkarıp;sonuna kadar gittiler.Elleriyle yaşam kapısını bıraktılar.Niçin?Özgürlük için!Bağımsızlık için!Bizler için!Şimdi atalarımızın,şehitlerimizin kanlarıyla sulanmış bu topraklarda yaşayabiliyorsak onlar sayesinde yaşıyoruz.Onların cesareti olmasaydı başarabilirler miydi?Elbette Ulu Önder Atatürk’ü unutmamak lazım.Onun komutasıyla,yüreklerindeki cesaretle başardılar.
Ya atamız...O dönemdeki insanalar ne diyordu: Amerikan mandası.M.Kemal ne dedi:Hayır,Bağımsızlık!Özgürlük!Buna inandı,cesaretiyle birleştirdi.Yılmadı,yıldırmadı.Tehlikelerden korkmadı.Cesaret işte böyle asil bir şey.
Herkes küçükken "Kaşağı"romanını okumuştur.Ordaki çocuğu tanırsınız.Kardeşine suçu atar;ve bir süre sonra kardeşini kaybeder.Halbuki cesaretini toplayıp babasına her şeyi anlatsaydı bunlar olmayacaktı.
Cesaret,bütün kapıları sonuna kadar açmayı başaran bir güç.İnsanın ruhunu canlandıran,onu yücelten bir basamak.Herkesten bir adım önde olmamızı sağlayan,keşkelerin önünü tıkayan bir araç...
Cesaret,riski göze almaktır.Sonunda belki sevinç,belki hüsran vardır.İyi ile kötü,kazanmakla kaybetmek,ölümle yaşam arasında kalmış bir çizgidir adeta..