Arabayı uygun bir yere park edip cami bahçesine girdik.

Aman Allah’ım o ne kalabalık öyle.

Herkes Hoca Efendiyi bekliyor. Çok acil bir yere çağırmışlar tedavi için. Gittiği yer mahallenin zenginlerinden birinin eviymiş. Hoca öyle herkesin evine gitmezmiş ama bu kez kıramamış çağıranları.

Falan filan.

Bahçede konuşulanlar bunlar.

Bir ara hoca gittiği evden haber yollamış akşamüzeri geleceğim sadece acil işi olanlar beklesin diye.

Herkesin işi acele kimse kıpırdamıyor yerinden.

Ben caminin içine hayran hayran bakarken içine düştüğüm durumu unutup yine hayallere daldım.

Ben şu an Müslümanlığın yayılmaya başladığı dönemdeyim. Kendimi sorguluyorum; acaba inanır mıydım diye. yoksa Müslümanlığa karşı çıkar putlara tapmaya devam mı ederdim?

Bu düşünce ürkütüyor beni. Kendimce inançlı bir insanım ve bundan memnunum. İyi ki Müslüman doğmuşum.

Müslüman doğmuşum ama dinimin gereğini yerine getiremezken; nasıl ben Müslüman’ım diyebiliyorum. En basitinden bu olay işte! Gerçekten inanan bir insan olmuş olsaydım Hoca Efendiyi bu yalanlarıma ortak eder miydim?

Ben vicdan muhasebesi yaparken bir taraftan da halen nasıl kurtulacağım hesabını yapıyorum. Dualar ediyorum gelmesi geciksin hocanın diye.

Bir iki kişi beklemekten sıkılıp gitmeye karar verdi. Şimdi fırsatıydı işte

_ Hoca gelmeyecek galiba gidelim mi?

Yan taraftan bir ses

_ Sizin neyiniz var abla?

_ Sorma kardeş! El kadar çocuğa cinler musallat olmuş.

_ Vah vah! Yazık pekte küçük.

Ben yine

_ Hoca gelmeyecek galiba? Kalkalım mı?

Her taraftan ses

_ Kızım cinler senin buraya geldiğini öğrenmişlerdir. Şimdi daha çok rahatsız ederler. Bekle hoca gelsin.

Hocanın karısı acıyor halime

_ Yazık şimdi cinler bunaltıyordur. Ondan öyle gidelim deyip duruyor. Dur ben bir haber göndereyim de çabuk gelsin Hoca Efendi.

Avazım çıktığı kadar bağıracağım şimdi ben de cin min yok diye ama…..

Akşam ezanı okunmuştu nihayet Hoca Efendi de geldi.

Orada bizden önce gelip bekleyenler halime acıdılar önce siz girin dediler sağ olsunlar.

Kalbim küt küt atıyor!

Hoca karşısına aldı beni

_ Anlat bakalım kızım neyin var?

Derin bir nefes aldım ve yutkunmaya çalıştım. Kendimi Ahrette sorgu meleği karşısındaymış gibi hissettim. İçim ürperdi. Ne anlatacaktım şimdi. Hem anlatsam bile koskoca hoca inanacak mıydı bana. Anlamayacak mıydı yalanımı. Anlayacaktı elbet. O zaman insanları bu kadar telaşlandırdığıma mı; yoksa söylediğim yalanın ortaya çıkıp ta rezil olduğuma mı yanayım.

Bir tas su getirdi hocanın hanımı. Masanın üstünde de taşlar var birkaç tane.

O sırada elektrikler kesilmesin mi? Ne kadar sevinmiştim bakamayacak ve kurtulacağım diye.

Sevincim çok kısa sürdü. Gaz lambasını yakmıştı hoca çünkü.

Hoca anlatıyor

_ Bak kızım ben bu taşları tek tek suya atacağım ve sen de her gördüğünü bana anlatacaksın.

_ Tamam. ( Zor nefes alıyorum; boğulacakmış gibi hissediyorum kendimi. )

Bir çıkar yol bulamadığıma göre uyduracağım artık bir şeyler.

_ Taşları atmaya başlamadan önce evde neler görüyordun bir anlat bakalım.

Başladım hocaya da aynı şeyleri anlatmaya. Ben anlattıkça hoca başını “tamam” der gibi sallıyor.

Tamam dedim şimdi foyamı meydana çıkardı.

Sonuna kadar dinledi beni. Anlatmam bitince

_ Şimdi ben taşları attıkça gördüklerini söyle.

Ee şimdi benim ne söylemem gerekiyor?

İlk taşı attı.

Gördüğüm sadece taşın suda oluşturduğu halka. Öyle diyemem ki şimdi. Yalanın sonuna kadar gelmişiz. Ne olacaksa olsun artık. Ben başlıyorum anlatmaya

_ Suyun içinde bir yüz belirdi.

_ Nasıl bir yüz tarif et.

_ Çok çirkin bir surat. Kulakları kocaman.

Hoca yorum yapıyor

_ Hıı bu öncüleri.

İkinci taşı atıyor.

_ Şimdi ne gördün?

O sırada gaz lambasının oluşturduğu gölge yardımıma koştu ve kendimce her taş attığında gölgelerden kurduğum hayallerle anlatıyorum.

Nihayet taşlar bitti ve ben sürekli gölgelerden bir şeyler çıkarabilmek amacıyla köşede sabit bir noktaya bakıyorum. Hocanın dikkatini çekti bakışım.

_ Kızım neden sürekli aynı noktaya bakıyorsun?

_ Şu köşede parlak bir yüz görüyorum. Bembeyaz bir ışık gibi. Ona bakıyorum.

Hoca sakalını sıvazlıyor.

O zamana kadar hiçbir yorumda bulunmamış; sadece beni dinlemekle yetinmişti hoca. Bütün taş atma falan bitince sıra yorumlara geldi. Heyecan içinde sordular…. Teyze ve ablası. Hoca başladı anlatmaya.

Meğer o her gün gelen ve kırmızı yüzlü olan cinlerin kralıymış ve bana aşık olmuş. Ötekilerde onun hizmetçileri. Ortalarına alıp ta yaptıkları merasim ise bizim düğün törenimizmiş. Yani cinlerin kralı ile nikahımız kıyılmış. Eğer bugün gelmeseymişiz ne pahasına olursa olsun beni alıp gideceklermiş ve artık ailem dahil beni bu dünyadan hiç kimse bulamazmış. Çünkü cinler kralıyla evlenen asla geri dönemezmiş.

Yuh artık yeter kes be şarlatan. Ne cini, ne perisi? Yok öyle bir şey; hepsini ben uydurdum demek istedim. Ağzıma binlerce kelime geldi bunun gibi ama sustum. Söyleyemedim işte ne yapayım. Açıkçası korktum. Bugüne kadar asla en kötü durumlarda bile yalan söylemeyen biri olarak; yalancı konumuna düşmekten korktum. Hem benden o kadar da dürüstlük beklemeyin ne olur. Ben henüz on iki yaşında bir çocuğum.

Suyun içinde gördüklerimi yorumladı uzun uzun. Meğer ilk gördüğüm benim gidince hizmetime bakacakmış. Benden o sorumluymuş. Diğerlerini de artık anlatmayayım isterseniz. Daha fazla sıkmamak için sizi.

Hadi ben cahil bir insanım yaptığım bir cahillikti; ama koskoca hocaya ne oluyor. Ortada r gerçekten bana musallat olan cin yokken, o nasıl görebiliyor. Yoksa gerçekten var da; benim mi haberim yok. Bana benden habersiz musallat olmuşlar.

Ben pis bir yerden geçmişim o yüzden başıma bunlar gelmiş. O en son gördüğüm beyaz ışık ise işte asıl beni patlama noktasına getiren kısım; o bir Melekmiş. Hoca dua okudukça sırf beni kurtarmak için bu beladan Cennet’ten gönderilmiş ve Allah’ın izniyle bu beladan en kısa sürede kurtulacakmışım. Melekte zaten onun işaretiymiş. Ben söylememiş olsam da hoca efendi görmüş o Meleği ve beni denemek için sormuş.

Vay be! Bizim hoca meğerse gerçekten büyük bir zatmış.

Ne meleği ya? Sen bari yalan söyleme ve Melekleri de yalanına alet etme…

Elimize okunmuş tütsü ve bir adet muska tutuşturdu. Muskayı boynumdan ömrüm boyunca çıkarmayacakmışım. Yoksa gene gelirlermiş. Beni tanımışlar ve nikah kıymışlar bir kere. Artık ölene kadar peşimi bırakmazlarmış.

Beni getirenler büyük bir vicdan rahatlığı içindelerdi. Üzülüyordum aslında bu hallerine.

Buraya kadar şans benden yanaydı ama eve gidince? Annem belki inanırdı bana ama ya babam. Onu nasıl inandıracaktım.

Yatsı ezanı okunmuştu biz eve geldiğimizde. Anlattılar olayı tek tek baştan sona kadar. Babam inanmak istemedi ama hocanın yorumlarını duyunca acaba dedi. Üzüldüler neden biz fark edemedik diye. ( Bir de siz üzülmeyin ne olur yok öyle bir şey)

Sabah mahallede duymayan kalmamıştı olayı. Kimi üzülerek, kimi acıyarak geçmiş olsuna geldiler. Bir anda mahallenin ilgi odağı olmak hoşuma gitmişti açıkçası. Bir yalan nelere mal olmuştu. Söz verdim kendi kendime bir daha boyumdan büyük yalanlar uydurmamak için. Bu yalanı hafif ve kârlı olarak atlatmıştım ama şans bir daha benden yana olmayabilirdi.

İyi bir ders olmuştu bu olay benim için...


Bir gün birilerine itiraf ederim belki ama şu anda hazır değilim. Hem tadını çıkarıyorum bana gösterilen ilginin. Artık hayal dünyamdan da bir süre uzak durmam lazım maazallah tekrar hocaya falan götürmeye kalkarlar da düzelmedi bu diye. iyi bir hocaya denk gelirsem kurtuluşumda olamaz o saatten sonra.

Olayın benim için tek kötü tarafı işkence gibi gelen tütsü anlarıydı. Bir hafta boyunca; ikindi ile akşam ezanı arası. Akşam ezanını kesinlikle geçirmemem gerekliydi çünkü. Ben unutmuş gibi yapsam bile arkadaşlarım gönderiyorlardı eve zoraki.

Bir hafta dediğin nedir ki! Göz açıp kapanıncaya dek geçer……..





( Aslında büyüye ve nazara inanırım. Belki gerçekten bu işlerden anlayan hocalarda vardır. Fakat benim gerçek inancım insan yüreğini temiz tutacak ve tüm kötülüklerden Allah’a sığınacak, ondan medet umacak. Dua ve surelerle tabiki. Gerisi bana boş işler gibi geliyor)

:)) Bana katlandığınız için çok teşekkür ederim.