ÇAGRESİZ SEVMEK

Gün geçtikçe çaresizliğim kafese kapatılmış bir kuş gibi kalmıyor, özgürlüğümü kazandıkça yüreğimin üzerinde bir el onu sıkıyor. Korkularım, uçmamı, hayata bakmamı , sevmeyi , düşünmeyi özgürlüğümü kısıtlıyor. Her günüm geçmişimin, azap verici , varlığıyla tekrar tekrar, yokluk içinde birakıyor. Biliyorum ki benim sevgim o kadar büyük, bu dünyalara sığmaz, belki de benim sevgimin anlamını bilen insanlar az… O kadar uçsuz bucaksız sonsuz gibi geliyor ki sevmek, bir çocuğun uçurtmasını uçurduğunda iplikten kaçmak için can atan uçurtma gibiyim, eğer gökyüzüne yükseliyorsam, o ipin varlığıyla yükseliyorum, ondan kurtulduğumda , en hoyrat rüzgarların önüne düşüp sürüklenerek gideceğimi biliyorum… Sonunda kimsesiz ve ıssız bir yerde yok olacağımı bilir vaziyetteyim, işte senin sevginde öyle, beni o ip gibi bağlıyor. Sana bu kadar bağlanmamın sebebi de burdur. öyle bir bağ ki kurtulmak istediğimde sonsuz ıssızlığımda yok olacağımı biliyorum, ve ne kadar birine bağlı olursam olayım onu bırakmaktan korkuyorum. Ve sımsıkı sarılıyorum ki gökyüzünün en üst mertebesine yükseleyim…Biliyorum sen uzaktasın belki de hiçbir zaman birlikte olamayacağız, yinede bırak seninle bağlanayım, bırak ta korkularımla uçayım, seni bağladığım sevgimle içimdeki beni gökyüzünde yıldızlara yakın bırakayım…