Yağmurlu bir İzmir akşamında
Yazıyorum bunları sana
Az sonra bir gemi yanaşacak kıyılarıma
Çekip gideceğim belki de
Bana göre değil bu dünya
Seni düşünürken bile
Bana göre olmuyor bazen
Bir boşluk var içimde
Bir türlü dolduramıyorum
Ölecekmişim gibi canın sıkılıyor durmadan
Yazdığım şiirleri de beğenmiyorum bu günlerde
Bu günlerde dünya daha az çekici
Yarın daha da az çekici olabilir unutma bunu
Öbür günlere değinmek istemiyorum hiç
Canım çok sıkılıyor
Seni düşünmek bile bir şey değiştirmiyor artık
Seni aynalarıma çiziyorum kendi görüntümle
Avuçlarımda bir işçinin eli terliyor
Ağlamak istiyorum
Bütün ağaçları söküp ormanlara taşımak istiyorum
Gücüm yetmiyor
Çiçek açıyor bir erik ağacı
Bütün ağaçlar aynı şeyi yapıyor bu günlerde
Hep sevgiyi ve yaşamı tadıyorlar
Son damlasına kadar
Ve ben
Yine sensiz yine kederli
İnsanlar arasında dolaşıyorum
Hiç böyle yalnızlık
Ve korku dolu gözlerim olmamıştı benim
Üstelik yorgun bir yaşlı gibi
Çekip gitmek isteyen gözlerle bakmamıştım gökyüzüne
Anlayacağın sevgili yüreğim yaralı
Ve yüzünü gülüşünü çok özledim