Her yer Gri !

Uzun zaman oldu içimdeki kapıları çalmayalı . Öteki taraftaki ben açacaktı yine eğer çalabilseydim . İç içe geçmiş vaziyette kaç taneyiz bilmiyorum ama en çok ikisi ile yüzleşiyorum bu aralar . Biri bu tarafta , diğeri öbür tarafta . Biri siyah , biri beyaz , İkisi de birbirinden dertli , ikisi de birbirinden beter bunların . Kimse kimseye kapı filan açacak durumda değil .

Yıllardır o kocaman pirinç tokmaklı kocaman kapıların öteki tarafındayım . Daha doğrusu ne tarafa gitsem hep öteki taraftayım . Elinden tutularak içeriye davet edilmeyi bekleyen garip bir yolcunun ruh hali ile usulca girdim içeriye en sonunda . Aşksız , sevgisiz , ruhsuz , uzayıp giden koridorlarımda dolaştım . Düşüncelerim ceplerimde , çok öncelerden nasılsa çıkıp gelmiş çoktan unutulası bir sürü beste dilimde ve “dost” un özlemiyle dopdolu bir yürekle . Her yer zifiri karanlık . Üstelik öteki “ben” de sürekli peşimde .

Kaçışlarımızın da , öfke ve isyanlarımızın da hem yaratıcısı , hem de yok edicisiyiz . Hedefe uzaklığımız/yakınlığımız yine kendi marifetimiz . Kapana kısıldığımızı hissettiren bir dönem gelir geçer içimizden . Gerçek kimliğimize bizi adım adım yaklaştıran bu iç çatışmalar ne ilktir ne de son .

Köşe başlarında hissederiz en çok hayatı , yaşamayı , sevmeyi , sevilmeyi . Köşeler dönülür dönülmez eski halini alır her şey . Körebe yakalayışlarımızda bazen mutluluğu dibine kadar yudum yudum içeriz ; bazen derdi , gamı , kederi . Ve başka bir köşe başında döner geliriz kendimize . Tebessümlerimizin ucunu yakarız , hafif bir hüzünle . Olgun bir ruh manzarasına da böylece bürünmüş olur cismimiz .

Sorumluluklarımıza , sorumsuzluklarımıza , sevdiklerimize , sevmediklerimize , hayallerimize ve gerçeklerimize her zamandan daha istekli tutunarak , kapıları bizden zuhur eden bütün aidiyetlerimizin üzerine sıkı sıkı kilitleyerek selamlarız yeni bir dünyayı içimizden sessizce .

Çok uzaklara yollamıştım zihnimin bir başka boyutunda yarattığım hayalet kendimi . Yine kavuştuk ! Ve yine her yer gri !