Gecenin sessizliğinde yine aklıma gelen tek kişisin. Nerelerdesin ?

Yokluğunu gecelerde daha yoğun hissediyorum ve şarkılarda seni arıyorum.

Sensiz geçen gecelerden sonra güneş daha geç doğuyor ve ışığını kaybediyor. Sensizlik kahrediyor beni, karanlıkta bile yokluğun sinsice kaplıyor bedenimi.

Sesini özlüyorum, bana seslenişin tatlı bir kokunun beni çekişi oluyor.
Teninin kokusunu özlüyorum, güne seninle başlamak ve sadece elini tutmak uzun uzun …

Seni sensizliğinle yaşamak çok zor geliyor artık. Yanında olmayı hayal ediyorum, birlikte dolaşmayı, alışveriş yapmayı, sana yemekler yapmayı hayal ediyorum. Gecelerde seninle oturup sonu gelmeyen konulardan konuşmak istiyorum sabahlara kadar.

Gözlerim her yerde seni arıyor; kapıyı açtığımda seni görüyorum karşımda, yolda seslenen biri oluyorsun, otobüs bekliyorsun bazen, bazen köşeyi dönen taksiden sen iniyorsun.
Bazen oluyor bunlar, senin yokluğunda yaşanan bazenler…

Telefonunu bekliyorum günlerce. Bana günler seneler gibi geliyor, senin için geçmiyor galiba ki pek sık aramıyorsun. Halbuki sesini duyunca yüreğim parçalanıyor ve bunca yılın hasreti gözyaşlarıyla akıp gidiyor.

Gelişini bekliyorum. Geldiğinde, seni gördüğümde, neler yaparım bilemiyorum. Belki sessizce ağlarım, bakamam yüzüne ağlarken. Çünkü ben hep senin için sensizlikte ağlardım.
Belki sadece ve saatlerce sana sarılırım. Ama geldiğinde yapacağımı bildiğim tek şey sessiz kalacağım.

Gelmeme nedenini, nedenlerini arıyorum aklımda. Buluyorum ama kabullenemiyorum.
Ve yılların bana neler kattığını senin bulmanı istiyorum.


EMRE
08.05.2004
Bitez / BODRUM