BU GÜN PAZAR

Bu gün Pazar. Ne mapustayım nede güneşe çıkardılar.Öyle kelepçeler vurup kollarıma tutuklamadılar da. İnfaz odalarında işkence de görmedim. Sürgün de olmadım kendi yurdumdan.
Bu gün Pazar. Evdeyim. Dışarı çıkma diyen yok. Evde kal diyende. Dağ başında bir köyde değilim. Koskoca bir şehirdeyim. Dışarıda sürüyle insan. Nedir derdim öyleyse? Neden mutsuzluğum? Neden tutsak gibiyim.? Zincirlere de vurulmamışım. Neden bu koca şehirde yalnızlığım?Bu gün Pazar. Ben kimsesiz ve yalnızım kalabalık bir şehirde.

Bu gün Pazar. Dışarıya çıkmayacağım. İçerideyim işte. Kendi kozamda ölümümü öreceğim özenle. Çıkmayacağım dışarıya. İçeride kendi tutsağım olacağım. Dışarıya çıkıp kahrolası düzenin tutsağı olmayacağım sokaklarda, Ruhunu yitirmiş insan kalabalıklarına karışmayacağım. Çıkmayacağım. Bu duvarlar tutsaklığım olacak. Kendi kalemim yargıcım. Kendi mühebetimi imzalayacağım.Belki de kalemimi kıracağım, aynada yüzüme bakarak. İçeride ölümlerden ölüm beğeneceğim kendime. Bir kere öleceğim, mutlu ve bahtiyar. Dışarıya çıkıp her gün ölmeyeceğim. Kimsenin ruhumu esir almasına onay vermeyeceğim. Göğün mavi hürriyetinin altında zincirler vurulmayacağım. İçerideyim. Bu gün Pazar.Gün pencerede. Ben içerde bahtiyarım.
İZMİR 15 KASIM PAZAR 2009