Gidişinin üzerinden bir yıl daha geçti gidiyor...
Her 10 Kasım’da seni anmak için çalan sirenler gittikçe daha da çok acı veriyor...
Hala ’’nerdesin’’ diye çağırıyoruz SENİ.
Senin ilkelerini unutmamızın dışında,seni aratan haller içinde olmamız bilirim kemiklerini sızlatıyordur!
Her karışı kanla sulanan bu topraklarda gözü olanlara verdiğin kahramanlık dersinin birazını olsun biz verebiliyor muyuz?
Bıraktığın emanetleri gözümüz gibi koruyabiliyor muyuz!
Nutukları atanlar sağından solundan geçerken ÇALA ..ÇIRPA ,dokunuyorlar mı bıraktıklarına...
Dokunmasalardı ’’nerdesin ATAM’’ diye hiç arar mıydık.

Anadoluyu düşman çizmeleri çiğnediğinde, halk olup halkınla kurtuluş yollarına düştüğünde,çağrına koşanların ayağındaki potini gördüm ben Çanakkale’de,şehitlikte.
Potin yırtık,ayak içinde kopmuş, kurumuş....
Kazma kürekle,süngüyle göğüs güğüse savaşılmış,etten duvar olunmuş vatan toprağına.... sıkılan kurşunlara.
Lise talebeleri,delikanlılar,her yaştan CAN yıkılmış da bir bir yere.....YIKILMAMIŞSINIZ!
İğneyle kuyu kazmışsınız ATAM!

Hala da şehit veriyoruz ATAM...
Ama bir farkla:kalleşçe bir savaşta...
Kıraç topraklardan doğdurduğun güneşi BİRİLERİ soldurmaya mı çalışıyor ATAM!
Solduramazlar değil mi ! SOLDURAMAYACAKLAR !

Kaybedilmeyen bir şey aranmıyor.İnşallah kaybetmeden sahip çıkmayı öğreniriz ATAM!

25 ekim 2007

Gülden Işık