Merhaba Ömrüm… Bir kez daha merhaba… Son kez; işte yine merhaba…

Sana veda edebilmek için öncelikle merhabalarımla geliyorum… Olmadı işte…

Ömrümden öteye geçmen için bir kıvılcım beklerken; korkularını değil; sevmeyişini gördüm…

Pekâlâ’da biz olabiliriz sanmıştım… Ömürlük hikâyemi o yüzden sana uzandırmıştım… Yanıldık, yanılttım, harcadım; harcandık…

Merhaba ÖMRÜM… Kuvvetli bir ömür törpüsü oldun şu kadar zamanda… Ömrümden bin ömür gitti, ömrümden ömrüm…

Kanattığımı düşündürdün bana, yaralayıp harcadığımı… Bu hikâyenin başrol oyuncusu ben değildim ki… “O” sendin ömrüm…

Günâh gibi fısıldanan o günden bu yana, çok şeyler değişti… Aynı kalamayışımızın bedelidir bu satırlar…

Hoşça kal ömrüm… Hak etmedin belki, belki de hak etmedik, hak edilmedi; olmadı işte gönül sözü öze geçemedi…

Olsun… Ömrümün fısıltısıdır bu sana, ömrüm… Ömrümden almış olduğun günlerin bitiş senfonisidir… Hoşça kal ömrüm… Harcamaya, harcanmaya devam etmeden; herkes yoluna devam etse iyi olacak…

Gerçek olup olmadığının meraklısıysan eğer; sen gerçektin… Ömürdün, alınan nefestin… Belki vazgeçiş senaryoları kurdum ardından, başka gönüllere öz olmayı yeğledim ama; sen gerçektin…

Yaşamayı dilediğim kadar gerçektin… “Yazık” kelimesini ömrüme eklemeden; vedalarıma merhaba etmeliyim şimdi…

Merhaba en güzel veda merhaba; senden bana, benden sana; kuvvetli bir yol geçer sandım, ömrümüzü ekleriz de birbirimize nefes oluruz diye avundum… Bu ömür hikâyesinde tek bir yüreğin sözü geçmezmiş ömrüm… Benden sana feda edilen bir ömürdü, senden bana hiçbir yol geçmezmiş, geçemezmiş…

Korkularından seni ayırmadan, yollarımı seninle ayırmam gerek… Hoşça kal ömrüm; hoşça kal… Her zaman mutlu kal… Mademki adın gibi yaşayamadın, yaşatamadık hiçbir şeyi… O zaman hoşça kal ömrüm, kusurlarımı bağışla da mutlu kal… Ömrüne ömür katacağın sevgilerle hoş beş etmen, aşkın doruklarında önsöz olman dileğiyle…

Yürekten, yüreklerini çekmeye çabalayan, yeni bir yolda geçmişin tozlarını silmeye uğraşan yüreklere…

Dilara AKSOY