Her ânımı, farkına vararak yaşamalıyım. Yeniden keşfetmeliyim eşyayı; hayatın değerini vermeliyim. Dünya nimetlerini fark etmeli, sunulanları almasını, karşılığında şükretmesini bilmeli, ahret nimetlerini hak etmeye çalışmalıyım. Hayatı, bitmeyecekmiş gibi çılgınca yaşarken, bitimsiz hayatı aklımdan çıkarmamayı becerebilmeliyim.

evet bencede.cok güzeldi yine.
cok sevdim bu yaziyi.
yüregine saglik.sevgim saygim sonsuz.

Şiirlere kaçmalıyım ben. Şiir gibi doğaya… Şiirleşen yaşama… Yaşanmayan yılları, yakalayabildiğim yerden yaşamaya…

Yine çok güzeldi, ders alınacak çok yönü vardı...
Kutluyorum...
Selam ve sevgimle...

Sevgi sevgi dolaşabilmeliyim, kelebek gibi tüm dünyayı gezercesine… Aşka demir atmalıyım, tek evi ikametgâh seçercesine… Bütün sokaklar O’na çıkmalı! Işığı, İlliyyın’ı bulmalı! O nuru gören tüm melekler; halka halka inip, muhteşem bir nur avize halinde durmalı, odamın tavanında. Havai fişekler gibi yükselmeli, ibadetimi taşımaktan yorgun düşmeli, melekler.

Hiçbir güç bitirememeli, Rabbimle olduğum geceleri. Ya hiç aydınlanmamalı, nurdan başkasıyla yer ya da hızla geçmeliyim, çürük, ahşap köprülerce harap ve korkunç, sıradan gündüzleri. Gecelerim, ışık ışık nur... Günlerim, pırıl pırıl güneş... Ömrüm, arzuma göre oluşturduğum bir sanal cennet... İçimde bayram sevinci... Gönlüm, çiçek çiçek bahar... Hayat, en güzel hayallerden güzel... Zaman, zaman ötesi, özel mi özel…

Yaşamak, bu olmalı... Böyle olmalı, hayat. Başkalarına bağlı olmamalıyım. Birini veya birilerini omuzlayıp taşırken; sürüklememeliyim, hayatı. Yaşarken de yaşadığımı hissetmeliyim, kurak yaz günlerinde buz gibi zemzemi yudum yudum içercesine.

Çarka takılmamalıyım, aptalca. Kabrin kapısına kadar olan şeyler için heba etmemeliyim zamanı, çarçur etmemeliyim ömrü. Rasyonel kullanmalıyım, takviyesi olmayan sınırlı sermayemi. En iyi yatırımları yapıp, azami kârla kapatmalıyım defteri, zamanın sonunda.

Toprak, ezeli ve edebi aşkım… Yaratılışımda ve çocukluğumda can ciğerdik onunla, yine de öyle olmalıyız, yolun sonunda. Annemin sarmadığı kadar sarmalı beni, babamın sevemediği kadar sevmeli!.. Hücre hücre kaynaşmalı, benimle; ‘sarmak’ hafif kalır! O bende, ben onda erimeliyiz.
sevgili ONUR BİLGE,
Yazınızı okudum çok keyifle.sizinle bende koştum ,oturdum,düşündüm ama bu satırlara gelince ben sizden çok adım geride kaldım.maneviyatım bu kadar kuvvetli değildi.belkide siz kadar derin hissedemiycemi düşündüm.yüreğinize sağlık.bu yazınızla da benim yüreğimde maneviyatımda harikalar yaşatınız.varolun.allah size uzun ömür versin.sevgilerimle,saygılar.

Doğrusu katılmamak mümkün değil.
Kutlarım.

O kadar keyifle okudum ki günün yazısı bu olmalı
Koşarak okudum bir satır atlamadan
Gözlerimin önünde can buldu.Zeytin agaç ları ve altın rengine dönüşen daglar
Senin yanındaydım o an
Şimdi burda olsamda
OKUMAYA DOYAMADIM
Saygılar Onur Bilge
SEVGİLER SELAMLAR