O gün üzerimde bir kırgınlık vardı.Her zaman ki gibi erkenden kalkmış kahvaltımı yapmış,işe gitmek için durağa doğru yürüyordum.Otobüs beklerken aklıma garip garip garip şeyler gelmeye başladı.Mesela otobüse bindiğimde oturmak için yer bulamazsam herhangi birisinin başına dikilip küçük sevimli bir çocuk edasıyla:
---lüpppen ben otuyuyum,çok yoyuldum amcaaa!diyecektim.Tabi ben böyle söyledikten sonra karşıdaki nasıl bir tavır alır,ne yapar bilmiyorum ama ben hayalimde çok eğleniyordum...
Bu tür düşüncelerin biri geliyor biri gidiyordu.Tamamen özgür bir şekilde ne istersem o hareketi yapabilmek,hiç kimseyi tınmamak,aklına eseni yapmak fikri o kadar hoş gelmişti ki o sabah bana...
Otobüs te bir türlü gelmek bilmiyordu.Durak çok kalabalıktı,üzerimde ki kıyafet takım elbise kravat ve elimde iyi bir markanın ürünü olan siyah renkli şık bir çanta vardı.
Ani bir karar verip,milletin bakışlarına hiç aldırmadan bağdaş kurup oturdum yere.Evet yere!ve bütün herkes bana bakıyordu.Ve ben elime tesbihimi aldım,gayet rahat bir şekilde otobüsü beklemeye başladım...
Çok fazla eğleniyor,gülmemek için kendimi zor tutuyordum.Orta yaşlı bir hanım yaklaştı eğilip yavaşça sordu biraz da çekinerek:
---Afedersiniz hastamısınız?Dedi.
Gayet normal bir görüntüdeymişim gibi,sakin sakin cevap verdim:
----Hayır değilim,ne oldu ki!
Kadın ’yok bir şey’dercesine baktı ve uzaklaştı yanımdan...
Orada olan diğer kişiler kendi aralarında konuşuyorlar,yorumlar yapıyorlardı benim hakkımda.Fısıltıda olsa kulağıma geliyordu konuştukları.
Ve ben müthiş eğleniyordum...Bir taraftan da otobüse bindikten sonra neler olabileceğinin hayalini yaşıyordum.Bu garip hal ve davranışlarım devam ettiği sürece çok eğlenecektim...




devam edecek...