Her öğretmen her öğrencisinde muhakkak bir iz bırakır.Her öğrencinin en fazla 20 öğretmeni olur,her öğretmenin en az bin öğrencisi olur,hatırlanmak da öğretmene kısmet olur.Size yaşadığım ilginç bir olayı anlatmak istiyorum.
Geçen mayıs ayında 3. sınıf öğrencilerime bir etkinlik yaptırdım.
-en çok neyi seversiniz
-en çok neyi sevmezsiniz
-nefret ettiğiniz kişi kimdir
-sevdiğiniz kişi kimdir
şeklinde 20 ye yakın soru hazırlayıp çocuklara dağıttım.İlginç cevaplar vardı hepsinde.Onlara hep dürüst davranmaları gerektiğini öğretmeye çalıştım,çekinmeden dürüstçe cevaplar verdiler.Hatta bazıları,öğretmenimizin bize bazen kızmasından hiç hoşlanmıyoruz şeklinde beğendiğim cevaplar da vardı.İçine kapanık çok sessiz ama çalışkan ve kıvrak zekalı bir öğrencime hep sevgiyle yaklaşıp sınıfa kazandırmaya çalıştım,ne mutlu bana ki kazandırabildim.Artık benimle ve öğrencilerle arası çok iyi,girişken.
Bu öğrencim şu cevapları vermiş.
-en çok öğretmenimi ve bilgisayarı seviyorum
-en çok annemden nefret ediyorum
-sesten,ışıktan,karanlıktan ve gölgeden çok korkuyorum.
Bütün öğrencilerin yılandan,kurttan,yükseklikten,akrepten,köpekten korkuyorum cevabına karşılık bu öğrencimin cevabı garibime gitti.Ertesi gün babasını çağırttım durumu anlattım.Onunla ilgilenmesi,onu yalnız bırakmaması,annesiyle durumun üstüne gitmeleri konusunda konuştum.
Aradan 4 ay geçti okulların açıldığı gün babası okula geldi.İlgili bir veli bu arada.
Bana aynen söyledikleri : "hocam geçen yıl bir etkinlik yapıp beni çağırmıştınız ya,yazın bir gece serkan uyanıp baba korkuyorum beni yalnız bırakma dedi,benim aklıma sizin konuşmanız geldi,serkanı psikoloğa götürdüm beni nöroloğa sevketti,nörolog çok şaşırdı genelde nöbet geçirdikten sonra çocuklar getirilir bu çocuk hastalığın başlangıcında nasıl farkettiniz,çok şaşırdım kolay kolay farkedilmez dedi ben de sizi anlattım,size teşekkür etti,bu hastalığı atlatırsa bilin ki öğretmeni sayesindedir dedi ben de şimdi bugün size teşekkür etmeye geldim"
Tabiki sevinmiyorum öğrencim epilepsi hastası,çok üzüldüm ama erken teşhis konduğu için atlatabilirmiş.
5yıl tedavi görecek,onun gibi saygılı,çalışkan bir öğrenci bu ülkenin kalkınması için gerekli,tek dileğim onu kurtarabilmek,etkisi olmayacak hastalığına ama ben yine de ona ve diğerlerine de tabiki sevgiyle ve mümkün olduğunca ilgiyle yaklaşmaya devam edeceğim.Sizinle paylaşmak istedim,belki sizde birileriyle paylaşırsınız.Sizin için küçük bir olaydır belki ama bir öğretmen benim için büyük.

not: lütfen size ukalalık gibi gelmesin,çalıştığım okul köy okulu ve rehber öğretmenimiz hiç olmadı,görev bize düşüyor.Yayınlayıp yayınlamamak da karasız kaldım bu yazıyı,ama bir nebze de olsa belki verebileceğim olumlu birşeyler vardır bu yazıda diye düşündüm.Lütfen bağışlayın,teşekkür ederim