“Yüreğimdeki yerin derinliğini bilemezsin. Ama hissedersin sana bakışlarımdaki manayı ve düşünürsün içimden geçenlerin ne denli yıkımların eleğinden geçtiğini… Yine de yüreğimdeki yerinin derinliğini bilemezsin.”



Ara sıra aklıma saplanır o hüzünlü şarkı:” bugün kederliyim, beterim bugün…” yalnızlığıma dolanır, sarılırım hayata. Güzel gözlerinle sanki onay verirmişçesine yaptığın göz kırpmalarından anlarım beni sevdiğini. Belki de sevmediğindeki o derin yaranın bırakacağı eziklikten kurtulmak içindir, bu umut! Belki unutmaktan çok unutulmaktan korktuğumdandır, bu tuhaf alışkanlıklarım. Olabilir. Geçen her günde biraz daha ait olduğum yerin yalnızlığından bunaldığımdan mı bilemiyorum, inandırmak istiyorum senin halen benimle olduğuna… Ey aşk, nerdesin? Gel de inanayım artık yaşadığıma.

Hayat çok zor geçiyor. Havanın serinliği, yağmurun ıslaklığı, denizin kabarması değil de zamanın sensiz geçmesi acıtıyor sevgimi. Bazen merak ediyorum biz sevmişken birbirimizi böylesine ve unutamamışken, kime ne faydası var bu anlamsız ayrılığın? Özlemek büyük bir çukurken ne gerek var puslu yollarda hayaline sarılmak adına verdiğim mücadelenin. Zaten sensizim, birde yokluğunu sessizleştirme ne olur? Bu aşkta artık sende en az benim kadar yalnızlıksın…

Aşk bizim için en değerli hazineyken, kaybetmeyi asla düşünmedim güzel sevgilim. Seninle yaşadığımız her anın kıymetini ruhuma mıhlamışken, üstelik bu bizi “biz” yapan en doğru kararken, senden ayrı kalmayı kalbime söyleyemem… Bunu yapamam! Yapmam da.

Hayat zor geçiyor, hemde çok… Gecenin sessizliğinde cırcır böceklerinin hâkimiyeti de olmasa öldüğüme inanacağım. Korkuyorum nerede bir ışık kümesi görsem yıldızlar üzerime düşüyor gibi geliyor. Aklıma sen geliyorsun en çaresiz anlarımda, bu çaresizliği seviyorum ben de. En zor günlerimde, öyle bir doğuyorsun ki güneş gibi içimde, en buzlu acılarımı eritip gidiyorsun… Senden geriye huzur kalıyor. Huzurlu oluyorum seni sevdiğimde, daha da çok sevdiğimde “sen” oluyorum. Bu yüzden bu aşkın ayrılığını da seviyorum ya…

Ara sıra aklıma geliyor o hüzünlü şarkı:” bugün kederliyim, beterim bugün…”