BAZI BULUTLAR

Uzun bir yaz gecesi. Kumsalda uzanıyorum. Karşımda deniz rüzgârdan çıldırmış. Şimşekler çakıyor hiç durmadan, gökyüzünün derinliklerinden, upuzun turuncu, sarı, beyaz. Dolunay ise şimşeklerin tam karşısında. Başım dönüyor bu boşlukta, denizin çığlıkları çınlıyor beynimde ve biraz daha kayboluyorum. Günlerce süren aşırı sıcaktan sonra hava serinlemek üzere, hissettiriyor biraz sonra yağacak yağmuru. Ellerimle yokladığım kum taneleri, tüm gün güneşin ortasında yanmaktan yorulmuş, dinleniyor. Huzuru hissettiriyor. Uzak bir bardan gelen kısık bir müzik. Dolunay ile şimşekler bu akşam dans ediyorlar. Sürekli orada duran dolunay, karşısında ona dikkat çekmek için gökyüzünü baştanbaşa yaran şimşekler. Bunu gören denizin çılgın dalgaları. İliklerime kadar hissettiğim rüzgâr. Saçlarım dalgalanıyor, gösteri başımı daha da döndürüyor. Dayanamıyorum daha fazla ve elimdeki şişeyi bırakıp yere, başımı yaslıyorum kuma. Sadece gökyüzünü görüyorum ve sadece dalgaların sesini duyuyorum artık. Rüzgârı hissediyorum birde. Çakan şimşekler etrafı aydınlatıyor ve işte o zaman ortaya çıkıyor gökyüzünde gözükmeyen bulutlar. Evet bulutlar, gözükmüyorlar bu akşam. Çok güzeller ve biraz sonra günlerdir kavrulan bu beldeyi serinletecekler ama gözükmüyorlar. Belli ki utanıyorlar ve büyük dertleri var onların. Gösteremiyorlar güzelliklerini. Sadece şimşekler çakınca ve uzaklarda bir yerlere yıldırım düşünce onların güzellikleri ortaya çıkıyor bu gece. O güzelliği ben seyrediyorum fakat başkaları ödüyor bunun bedelini. Belki de yıldırım alıcı tesisatlarına zarar verdi belki de şimşekten korkan bir çocuk annesinin bütün gecesini mahvetti. Ama demek ki; bazı bulutların gözükmesi için, şimşeğin çakması, yıldırımın düşmesi gerekiyor.