İnsanlar öyle nankör ki sevgilim…

Önce merhameti öldürdük;

Bir kadını televizyonun önünden geçtiği için döverek…
Şefkat dilenen bir küçüğü iterek,
Stadyumlarda tanımadığımız annelere söverek,
Yatak odalarından apar topar sahneye çıkan kadınlara sanatçı diyerek,
Karşımızda ki insanı değil, önce kendimizi düşünerek,
Düğünlerde halay başını vurup,
Maç kutlamalarında camda ki canları alarak,
Oruç tutmuyor diye insanları döverek,
Türban takıyor diye hor görerek,
Yol kenarında yaralı yatan insanları ezip geçerek,
Halk için siyasete bulaşıp, halkı ezerek…

Sonra, sevgiyi, aşkı katlettik;

Pahalı magazinsel aşklarla, sizli bizli eski İstanbul aşklarına kanlı darbeler indirerek,
Her gece başka biriyle olmayı marifet bilerek,
Tartışmalarda susmak yerine daha çok bağırarak katlettik…
Alt yazılar geçirdik ana haber bültenlerinde “evlilik aşkı öldürüyormuş” diye…
O bar senin, bu bar onun gezip tozmalara,
Bilinçli verilen frikiklerle yozlaşmaya sevgi diyorlar şimdilerde.
Pahalı hediyeler esir almış paha biçilemez fedakârlıkları…
Acaba dedem babaannemi çeşme başında beklerken ayağında Gucci, elinde hediyelik tek taş pırlanta yüzük var mıydı?

Beş harflik, insanı insan yapan bir kelimeyi şehvet makamında zayi ettiler.
Gelecek nesilleri hiç düşünmeden, Amerikalı obezler gibi tükettiler…