Biz 3 kişiydik. Tıpkı Ahmet Kaya’nın şarkısındaki: Nazlıcan, Bedirhan ve Ben (Suphi) gibi…

Ama biz, üç yürek, üç bilek değildik; biz, tek bilek tek yürektik…



Aynı takımı tutmasak da, aynı ırktan olmasak da, aynı coğrafyada doğmasak da, dört sene aynı ekmeği bölüştük, aynı ateşte ısındık hatta bazen aynı yanmayan sobada üşüdük,

Hatta aynı akmayan suda yıkanamadık, suyu camiden beraberce taşıdık…

Hatta ışığı yanmayan evde beraber oturduk, birbirimize ışık olduk…

Hatta yemeği olmayan sofrada karnımızı doyurduk, kızarmış soğan ve ekmekle biz hep mutluyduk…

Hatta dumanı tütmeyen sobanın yanında hep beraber bir bardak çay ile ısındık, ardından gelen şarkıları beraberce fısıldadık…

Bazen abartsak da aynı kızlardan aynı anda hoşlanıp onun kavgasını da beraberce yaptık ve beraberce kızdan feragat edip birbirimizi seçtik…

Arkadaşlık değildi, hatta dostluk da değildi belki bunlar; ama bilmiyorum neydi…

Arkadaşlık olsa çabuk unutulurdu, dostluk olsa asla unutulmazdı, şimdi bir bütünü oluşturan üç parçanın biri yok sanki… gerçi var da artık bizim bütünümüzü oluşturmaktan uzak olsa gerek…

Bir açıklaması vardır elbet kendince… hatta bizce de var nedeni ama gene de yaşanmışlıklar anısına devam etmeliydi bu dostluktan öte candaşlık…

Kalan sağlar bizimdir felsefesiyle elimizde kalan “ha”sı gitmiş “fız”ı kalmış olan ve “….” olan Ali’nin hala yanımda olması ve yanında olmam ayrı bir mutluluk…

Sözüm ki tek sana geçmez celladımsın ey zaman… sen aldın beni benden, sen aldın canı benden… sen olmasaydın ben bendeydim, sen olmasaydın can bedendeydi…