Vakit gece yarısını çoktan geçmişti. Günün yorgunluğu sinmişti yataklara ve koğuşlara... Koğuşlardaysa sadece sessizlik hâkimdi. doğal olarak geceye karışan yurttan sesler korosunu saymazsak tabi. Bir de biraz zorlarsanız nöbetçilerin horultularını birazcık duyabilirdiniz... Aniden bir ses;
—çavııııııışşşşşş yetişşş ölüüüüüüyooommmmm
—çavıııışşşş
—öölllüüüüüüüüyoooommmm
Sesle irkildim ranzamdan hızla fırladım bana sesleniyordu çavışş bendim inleyense memetti. Karnını tutmuş inim inliyordu. Hızla kamuflajımı ve botlarımı giydim. Şaşkın bakışlarla bizi izleyen arkadaşlarına hemen onu giydirmelerini emrettim. Bir yandan da düşünmeden edemiyordum, bu elleri nasırlı, en ağır işlerde dahi sesini çıkarmayan orta anadolulu askeri bu hale getiren ne olabilirdi. Sonrasında önce revir ardından hastane… Hastaneye vardığımızda memetin ağrısı biraz dinmişti. Doktor memetin bir şeyim yok sözlerine rağmen bir film istedi. Filme beraber baktık. Doktor;
—Bak çavuş buradaki küçük gaz bulutuna bakarak dünyanın oluşumunu görebilirsin... Acaba dünyanın oluşumu da bu kadar sancılımıydı dedim içimden. memetede;
—içinde tutmamalısın dedi... O da;
—tutmuyorum gayette güzel çıkarıyom tokdor bey dedi... Evet, gayette güzel çıkarıyordu.
Ama bana soracak olursanız bu sadece küçük gaz bulutunun komik öyküsüydü