Keşke hayatı da videodan film izler gibi izleyebilseydik. O zaman hayatımızın her anını kontrol etmek bizim elimizde olurdu. Kim bilir her şey belki daha kolay daha güzel olurdu. Mutlu olduğumuz anları tekrar başa sarıp izleyebilir, yitirdiklerimizi, arkamızda bıraktıklarımızı, bandı geriye sarıp tekrar görebilirdik. Yaptığımız hatalara dönüp düzeltebilirdik. Yapılan hatalara karşı kanıtımız sadece vicdanımız olmazdı. Hiçbir zaman çok istenip de söylenememiş sözler, kalbimizi acıtıp durmazdı. Bir çırpıda o ana sarıp söyleyiverirdik.

Ya da ileri sarıp geleceğimizin neye benzeyeceğine dair bilgiler elde edinirdik. Meselâ kırkımızda gelince neye benzeyeceğimizi, şu an sevdiğimiz insanların ne zaman yanımızdan ayrılacağını, aşık olduğumuz kişinin gelecekte hayat arkadaşımız da olup olmayacağını, çocuklarımızı, onların neye benzeyeceğini görürdük. Ve tabi ki filmin sonunda bu dünyadan ayrılış anımızı… Tüm bunlar elimizde olsa, hayatımızı bir film seyreder gibi ileri geri yapabilseydik…

Ama biraz düşününce böyle bir durum mümkün olsa bile bunun bize sunacağı avantajlara rağmen bence hayat o zaman çok anlamsız bir şey olurdu. Yaptığımız hataları düzeltebilmiş olsaydık, ders alabileceğimiz hiçbir şeyimiz olmazdı. Söylemekten pişmanlık duyduğumuz sözlerimiz olmasaydı özür dilemek gibi bir erdemin hiç değeri olmazdı. Yitirdiğimiz sevdiklerimizi özlemezdik. Onlarla yaşadığımız anların da değeri kalmazdı. Anı diye bir şey olmazdı.

En önemlisi ne zaman öleceğimizi biliyor olsaydık bu dünyadaki hayatımız katlanılmaz bir acılar yumağı halinde her an sıkıntı ve huzursuzlukla geçerdi. Bu dünyanın güzelliklerinin farkına varamaz, onlardan gereği gibi faydalanamazdık.

Oysa günün bize ne getireceğini bilmeden yaşayıp gitmek her halde daha güzel. Geçmişimizden ders alıp geleceğimizi düzenlemek,merak etmek de…

ÖZGE AKIL