- 526 Okunma
- 7 Yorum
- 0 Beğeni
BATAKLIKTA BİR SERÇE - 1
![BATAKLIKTA BİR SERÇE - 1](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/40976.jpg)
Henüz yirmisinde, nişanlı bir genç kızdı, okulundan mezun olup, ilk öğretmenliğine başladığı günlerde..
İstanbul’un çok şirin sahil kasabalarından biri olan Pendik’te, annesi ile birlikte yaşıyordu
İlhan...İlk görev yeri, Pendik’e on kilometre kadar uzaklıktaki bir köy okulu idi..Akşam-
sabah gidip gelecekti okuluna...
İdealist bir öğretmen olmak vardı içinde. Severek ve isteyerek seçmişti bu mesleği.. Oysa
zamanında bir öğretmen olan babasını, öğretmenlere özel bir meslek hastalığından kaybet
mişti..
Okulunun olduğu Kurtköy, yaklaşık altmış haneli, elektriği olmayan, suları çeşmeden taşınan, ağaçlık, yeşillik, küçük ama şirin bir yerdi...Anadolu’da olmasa da oraları andırıyordu işte...
İlk gün bütün heyecanı ile görevinin başındaydı .Daha önce beş sınıfa bir öğretmenin baktığı okulda, onun gelişiyle, 1,2,3’ lere bir öğretmen - 4,5’ lere de o bakacaktı...
Öğrencilerini tanımaya çalıştı. İki sınıf yirmi kişiyi doldurmuyordu bile. Giyimlerine bakılırsa, çoğu da yoksul aile çocukları idi...
Ders sırasında bir ara çocuklar hafiften gülüşmeye, mırıldanmaya başladılar..
- Ne oldu, ne gülüyorsunuz , diye sordu öğrencilerine..
- Şey, öğretmenim, galiba Fikret işemiş, diye cevap verip, eli ile ağzını da kapayıp gülmeye
başladı bir öğrenci..
Fikret’in kim olduğunu öğrenip yanına gitti. Cılız, esmer, düşkün, perişan halde bir erkek öğrenci..Başı önde, yüzünü elleriyle örtmüş, paçalarından suyu akar vaziyette oturmak
taydı sırasında...
- Oğlum, niye söylemedin ? Ben seni tuvalete göndermez miydim ?
- Utandım öğretmenim, söyleyemedim, diye ağlayarak ve utancından yerin dibine girerek cevap verdi çocuk...
- İlhan öğretmen de üzüldü. Suçlu hissetti kendini..Demek ki çocuklara soğuk davranmış,
onlar kendisinden korkmuşlardı.. Vicadan azabı duymaya başladı. Şefkatle ilgilendi çocukla.
- Neyse oğlum, bir şey olmaz..Hadi şimdi git eve de annen üstünü değiştirsin..
Hiç bir şey demeden, yerinden kalkıp dışarı çıktı çocuk..
Onun bir annesi yoktu aslında. Varsa da yanlarında değildi. Bir evleri de yoktu üstelik. Ba
bası ile birlikte bir kahvede yaşıyorlardı. İş yerleri de, evleri - barkları da o kahveydi işte.
Bütün bunları diğer çocuklardan öğrendiğinde, vicdanı daha bir sızlar oldu İlhan öğretmenin..
Çocuk ıslak haliye kahveye gittiğinde, oradakiler güldüler, dalga geçtiler. Bir yığın da azar
işitti babasından. Üzüldü çocuk, kırıldı küçücük kalbi..Kahvenin bir köşesinde, doğru dü
rüst temizlenemeden değiştirdi üstündekileri. O gün okula dönmedi, utanmıştı çünkü...
( Sevgili dostlar ; bu benim hayatım..O sidikli çocuk benim. Ben de çok kişi gibi ’ hayatım roman ’ diyenlerdenim. )
Fikret TEZAL
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/24403.gif)
Kendiniz için, aileniz ve torunlarınız için kendiniz yazmalısınız bence de.
Burada paylaşıp paylaşmamak isteğinize kalır. Fakat şunu söylemek gerek siz çok güzel paylaşımlar yazdınız ve yazıyorsunuz. Uzun uzun yazmak yerine, arkası yarın şeklinde de yaza bilirsiniz. Kaleminiz güçlü.
Ben de çocuk gözümle üvey anne (leri) mi yazıyorum. İçimde birikenlerin irin olmaması için..
Saygımla.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/11427.gif)
Bence siz kendiniz çok daha güzel yazacaksınız. Çünkü yaşayan, gülen ağlayan siziniz. Neden yazamayacağımı size anlatmıştım.Ama yazının altındaki açıklamaya şaşırdım doğrusu. Böyle devam.Sitemizde Onur BİLGE gibi ustalar var.Eleştirilere kulak verdiğiniz sürece daha da güzel yazacaksınız. Bence de çok kısa geçmişsiniz. Biliyorum zamnınız yok, o yüzden kısa. Ama yazdıkça yazasınız gelecek ve uzatacaksınız. Biz de ilgiyle okuyacağız.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/39301_cv0ruflsod.jpg)
Fikret bey neden kendinize haksızlık ediyorsunuz durduk yere. Çok güzeldi gerçekten. Bütün samimiyetimle söylüyorum.Bu yazdıklarınız benim nazarımda çok değerli. Onlar sizin yüreğinizden kopupgelen düşünceler ve o yüzden de ayrı bir yeri olmalı. Güzeldi ve daha da güzel olacak. İnanın bana. Sizin bu hikayede ben babamı gördüm aslında. Babam da köy öğretmeniydi. Ona ait bir anımı yazmıştım ve hayatımda ilk yazdığım yazı olması nedeniyle çok önemli benim için. Bir gün yayınlacağım sitede . Okursanız anlarsınız şimdiki yazdıklarımı. Kutluyorum. Devam edin ve hiç bırakmayın lütfen. Saygımla efendim
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/39945.gif)
bir adım..ikinci adıma gebedir..bir sayfa da, diğerine..
yazmak biraz sabır işi öncelikle..bir de sessizlik ister...
neden olmasın??
umarım bu hayalinizi gerçekleştirecek ortamı yaratırsınız..
çocuk fikret'İ ilgiyle okudum..
bütün çocuklarda acınası bir şey bulurum ben...
lizeya tarafından 6/12/2009 7:34:12 AM zamanında düzenlenmiştir.