Hayatımızdaki tüm güzellikleri gün geliyor yitiriyoruz. Yitirmemek uğruna önce mücadele ediyoruz, sonra araya uzun bir bekleyiş giriyor. Beklenen her günde sancılar daha da bir artıyor. Ama bir de bakıyorsun ki koca bir hiç olduğunu anlıyorsun. Zamanında uğruna ölen sevgili artık bir yabancı ve sana dair en ufacık bir beklentisi yoktur.Sana tek söz etmeden çekip gitmiştir.
Herşey ortada ve paramparça. Akıl, mantık, inandıkların herşey alt üst oluyor. Nasıl olur bu diyorsun ama tek cevabını bilen kişi gitmiştir. Artık arıyamazsın soramazsın, iyi mi kötü mü ölü mü diri mi bilemezsin. Her yeni güne uyanmak daha da bir acı verir.
Günler geçer ve böyle böyle günden güne eridiğini farkedince toparlanmaya karar verirsin. İşle güçle günlük yaşam mücadelesiyle saatlerini doldurursun. Ya herşey biter mi? Bittiğine kendini inandırmaya çalışsanda bitmemiştir. Üstünü örtüp o bir köşede bıraktığın sevgin orada öylece duruyordur. Kırgındır hırpalanmıştır ama o kadar derin ve içtendir ki..
Geçen zamana, yabancılaşan herşeye inat sevgili hala bekleniyordur...