‘Elini uzat ki bana elini/kat kat duvarları yarıp çıkayım.’ der Yönelişler isimli şiirinde büyük şair Osman Sarı. Evet yarıp çıkmak, aşmak,kapı aralamak,çıkış yolu bulmak modern insana;‘modern’ zamanların armağanı desem iddialı bir şey mi ortaya atmış olurmuyum bilmem. Onu bilemem ama şuna inanıyorum ki;modernite geldiğimiz nokta da çağdaş insanı bir çıkmaza sokmuş durum da.hem de öyle bir çıkmaz ki sıkıntının adını dahi koyamıyoruz.Arayışlarımız dan yola koyularak, fevaran edercesine çığlıklarımızdan,en basitinden herhangi bir gün herhangi bir tv kanalından herhangi bir haber saatine bakmamız veyahut da herhangi bir gün herhangi bir ulusal ve yerel basın organlarından birine öylesine göz atmamız yeter de artar bile.insanın sıkılası geliyor bakmaktan utanıyor adeta.tv lerden canlı ölüm haberlerini abarta abarta anlatmak,ölüm acısını hissetmek veya hissettirmek ten ziyade durumdan vaziyet çıkarmak ve de bunu bir yarış malzemesi haline sokmak.Nedir bu Allah aşkına?
Burada moderniteye yönelik felsefi itirazlar yapma niyetimde değilim. Bu beni aşar.ama orta da fiili gerçekler var.kat kat duvarlarla örülü çepeçevre kuşatılmış yanlarımız var.bunları aşmalıyız, aşabilmeliyiz.bunun imkanları üzerinde durup tartışmalıyız.bu sağlıklı bir tartışmadır ve bu bizi bir çıkar yola ulaştırır diye düşünüyorum.bu yazı bir girizgah olsun ben el uzatıyorumve eğer sizde bana ‘el ‘ verirseniz önümüzde yüzümüze kapanan duvarları aşacağız diye bir umut taşıyorum içimde.
O umudumu da hiç kaybetmek istemiyorum.