Çok yaşamak iyi yaşadığımız anlamına gelmez.
Tebessümü yüzümüzden eksik etmemek hiç üzülmediğimiz anlamına da gelmez.

Sevdiysek birini, öyle böyle değil ama tam olması gerektiği gibi.
Karşılık bulacağımızı kim garanti edebilir ki.

Dur durak bilmeyince kişi, hak etmediğine sahip olmaya çalışır.
Çünkü bu dünyada kimse hak ettiğinin ne olduğunu kestirmeden kendine kul olmayı yakıştırır.

Dostu eleştirmek, dostluktan vazgeçmek demek değildir.
Eleştirmek ise kalp kırmaktan öte bir şeydir.

Sürekli öven kişi dost değil, asıl düşmanınızdır.
Etrafınızda onlar gibi olan en az bir kişi vardır.

Mutlu olmanın yollarını ararken mutsuzluktan kurtulamayışımız ne büyük çelişkidir.
Yarattığımız kölelere efendilik yapmak geçici bir süre iyi gelir.

Kimi varlıktan şımarır, kimi darlıktan bunalır.
Zamanı geri getirmek için içimizde hep bir özlem vardır.

Hatalar yumağına dönerse hayat yanlış yolda ilerler.
İnsanın kendiyle yüzleşmesi kördüğümün çözümü için gereklidir.
Ama bu yüzleşmenin olması için insanın kendine yalan söylememesi gerekir.
“Ben buyum” denilen nokta başlangıç yapmaya birebirdir.

Reçetesi yoktur bu işin. Hiçbir yerde satılmaz.
Çevrenle ilgiliysen hep kendi sesin duyulmaz.

Maneviyat maddesel acılarla örtüşmese de sen yine de bir dene.
Kendine yaptığın yolculukta başka bilet bekleme.

Huzur da orada, mutluluk da.
Nereye gidersen git, sende yoksa , bulacağın sadece günü birlik macera.

Çember daraldıkça panikler insan, panik arttıkça hata da artar.
Zaman geçtikçe boş verir insan, boş verdikçe anlam arar.

Hayallerin gerçekleşmediğini gören göz, umutlardaki tutumluluğa geçiremez söz.
Geçmişe daldıkça gelecekle başa çıkılmaz.
Bugüne yapılan ziyaretlerin yerini hiçbir şey tutamaz.


Özden HORAN
@İSTANBUL

Fotoğraf:Hamza Kahraman