GÜLEN GÖZLER İSTİYORUM

Bu dünyanın yalan olduğunu bile bile, hırs,kin,nefret niye?
Öleceğimiz gün ve saati bilmesekte, bir gün bedenimizin toprağa karışacağını, üzerinde otlar ve çiçekler yeşereceğini bilmeyenimiz yoktur.Her cenazenin ardından aynı sözler sarfedilir.Kendimizi tartma muhasebeye çekme yalnızca o gün içindir.Ne için,kim için yaşarız?Yaşadıklarımızın getirisi ve götürüsü nelerdir? Sorular, sorular, sorular.Yalnızca o güne has sorular.
Cenazede bulunan hemen hemen herkes bir anlığına da olsa o sandukaya kendini yerleştirir.Çevresine ve kişilere daha bir dikkatli gözlerle bakar.Ve imamın cenaze töreninde bulunanlara sorduğu soru, aslında yaşamın nasıl yaşanılması gerektiğinin sorusudur.Cevabınıda orada bulunanlardan hemencecik alıverir.’’Meftayı nasıl bilirdiniz ?’’ Tüm dudaklardan çıkan tek cümle, hep birlikte ‘’ iyi bilirdik’’ Kötü de olsa, o son vedalaşma da herkes iyi der.İYİ BİLİRDİK…Son anda giderken yaşamda kalanlara yalan söyletmemek adına iyi güzel yaşamak çok mu zor. Hz.Mevlana’ nın düğün gecesi diye tarif ettiği ölüme giderken yanımızda götüreceğimiz çeğiz bohçasına iyi ve güzellikleri doldurmak çok mu zor,çokmu pahalı ?
Ne tuhaf, bu sabah kalemi elime aldığımda, beni mutlu eden bir çift gözü yazacaktım.Bir çift gözü anlatmanın cenaze töreninden geçeceğini bilemezdim.Yaşarken kendimi iyi hissettirenin ne olduğunu düşündüm.Bir aylık siyaset çalışmaları nedeniyle hiç tanımadığım insan yüzlerinin siyasi kişilere olan bakışları karşısında bu soru geldi aklıma.Bir ay boyunca, onca kötü bakışların ardından, gülen bir çift gözden süzülen bakış varlığımın gayesini hatırlattı.Yaşamımda beni mutlu eden tek şeyin gülen yüzler olduğunu öğretti. Gözler gülerek bakarsa yüzüme varlığımı hissedebilirmişim meğer.Çeyiz bohçamı gülen gözler doldururmuş.
Şimdi fazla bir şey istemiyorum. Çalışırken,gezerken,dinlenirken, hatta uyurken bile gülen gözler istiyorum.Etrafımda,bir çift değil, yaşadığım her an çığ gibi çoğalan gülen gözler istiyorum,gülen gözler istiyorum….



5 Nisan.2009
GAZİEMİR