Büyüdüm, şimdi ise çok pişmanım.Neden büyüdük ki? Keşke hep çocuk kalsaydık. Çünkü çocuk gözüyle, çocuk yüreğiyle, çocuk beyniyle bakmak ne güzel şeydi.
Çocuk gözümüzle; herşey çok güzeldi.
Çocuk yüreğimizde; kin, nefret ve kötülükler yoktu.
Çocuk beynimizde; herşey basit, doğru ve gerçekti.
Büyüdük; yeniden küçülemeyiz, ama içimizdeki çocuğu sakın öldürmeyelim.O çocuğu zaman zaman yaramazlık yapsın diye dışarı çıkaralım.
Bırakalım; bitirmekte acele ettiğimiz ömür gölünün diğer yarısında çocukça yaşasın.
Büyürken; bizi koruyacak, kollayacak dostlarımız olsun diyorum.Dostlarımız, fırtınalardaki dalgakıranlarımızdır.
Ulaşabilmişsek oraya, bir de atabilmişsek halatlarımızı limana korkmayız artık fırtınalardan.......
Dostlukların ve sevginin bile yozlaştırılmaya çalışıldığı günümüzde, ne mutlu dalgakıranı olanlara.....
Ne mutlu bir dalgakıran olmayı başarabilenlere.......