Bir masal edasında yazdın içinde yaşadığın duyguyu…

Dile getirememekten korktun. Korktun çünki dile getirirsen kaybedeceksin sanıyorsun. Kaybetmeyi göze alamadığın için masalsı bir dille gönlündekileri kalemle aktardın… Okuyunca derin izler bırakan kişi bilecekti ki bunlar ona yazılmıştı. Söylemesini beceremediğin için kaleminden yardım istemiştin. Kalemin her zaman seni dinlemesede bugun sanki yazılacak çok şey olduğunun farkındaymış gibi sessizce devam etti kelimeleri senin dilinle ardı sıra yazmaya.

Senin dilinden yazıyordu çünki sendin kalem. Kalem senin diğer adındı. Bir ad koymuştun kendine. Kimseye bahsetmediğin, kimsenin bilmesini istemediğin bir isim.

İçimdekileri başka türlü anlatamıyacağını bildiğinden kendini bir ismin ardına gizlemiştin. Aslında konuşsan kelimeler kalemle dile geleceğine açıkça duyulsa bu korkunu yeneceksin. Ama işte iştesi var… açık ve net korkuyorummm… kaybetme korkusu yüreğimi yakıp geçiyor. Kelimeler boğazımda düğümleniyor ve ben korkuma yenilmemek için çabalıyorum. Çabaladıkça kelimeleri yanlış kullanıyorum. Beklide kelimeleri kullanmasını bilmiyorum. Devrik cümlelerimin anlaşılmasının güçlüğünde anlatıyorum sevgimi, yüreğimi yakanı…

Ben devrik cümlelerimi bile dile getiremiyorum. Ben devrik cümlelerde tanımlarken sevdamı, sevginin bütünlüğünü, dile getirmek için debelendikçe batıyorum…


Sesimi bir kişinin duymasını dileyerek haykırmak istiyorum. Şöyle boğazım yırtılana kadar…



Yaralı Yürek
22.04.2009 01:23