Geçen gün onsekiz yaşını dolduran oğlum , karşıma geçip ;
-Anne be, dedi.
-Eğer bana öbür tarafa gittiğimde sorarlarsa ; ’’Yaşadın mı dünyada ?’’ Diye.
-’’Yaşadım ’’ derim , dedi. ’’Doya doya yaşadım’’
-’’Güzel bi duygu’’ diye de ekledi.Işıl ışıl gözleri.

Tabiri caizse apışıp kadım.
Önce neden ben kendime kırküç yıldır , bırak böyle bir soru sormayı,aklımın köşesinden bile geçiremedim diye hayıflandm.Hadi ilk on onbeş seneyi at , ya geriye kalan otuz uzun yıl ?
Sonra daha büyük kaygılar sardı benliğimi.
Ya dedim kendi kendime , yetiştirdiğin velete bak.
Yaşlanıyorsun kızım sen.
Tabiki vurucu darbeyi , üçüncü ve en büyük sarsıntıda aldım.
Bu velet ; öbür tarafta kendinin bu hayatın değerli yönlerini keşfetme konusunda sorgulanacağını düşünüyordu.
Hayatı Tanrı’nın ona bir hediye gibi sunduğunu, açıldığında ; iyice incelenip , ayrıntısıyla
tanınıp , belki yenilmesi , belki koklanması , belki görülmesi ama en çok ta sevilip kıymetinin bilinmesi gereken bir hediye.
Umarım hediyeni inceleyecek , yaşayacak uzun ,mutlu , sağlıklı yılların olur oğlum.

Vay dedim kendime. Vay ki ne vay!
Yaşama isteği böyle bir şey demek ki.
Sen yıllardır hep birileri için yaşadın , en çokta oğlun için,annen için , ailen için , öğrencilerin için .Kırklı yaşları geçipte ; bir sürü insan için dünyayı sırtlamanın ağırlığı altında ezildiğinde , hayatı çekilmez bir yük olarak gördüğünde , kaçmak için fırsat kolladığın bir yer olarak algıladığın bu dünyayı , bak senin yetiştirdiğin velet nasıl algılıyor.
Nasıl bakıyor hayata.
Sormaya korktuğun her soruyu soruyor kendine ve hayatı ’’bir külfet olarak değil , bir nimet olarak algılıyor.Hem de nimetlerin en büyüğü.’’

Ah ah,anam babam.Ne yapmışsınız , neler yapmışsınız siz bana?
Öbür tarafta ya sorarlarsa bana ’’Yaşadın mı?’ ’ diye.
Ben ne cevap vereceğim anam babam söyleyin bana.Her şeyi nasıl yapmam gerektiğini söylediniz ,bunu da söyleyin bana.
Ya şimdi ben de hayatı gönlümce yaşamak istersem anam babam,söyleyin ne olacak?
Yaşarken ölmek değil,
yaşarken yaşamak istersem anam babam yaşarken yaşamak!
Başkaları için değil kendim için yaşamak istersem,varsa kalan zamanı.
Sizin yaşayamadığınız ,bana da yaşatmadığınız hayatı yaşarken yaşamak istersem anam babam,söyleyin ’’bana ne olacak?’’ .


09/03/2009.......İZMİR
Nisan TEPEL