Hepi topu şu iki göz oda dünyalık saltanatım. Benim çocukluğumda da çamurdu yurdum, hala çamurla yoğurur hayat denilen şey, yeni doğanı bu köyde.

Yol geçer bu köyden de evet ama kimsenin kolay kolay yolu geçmez. Bu yüzden hala gelen Tanrı misafiridir bize. Muhtar çevirir misafirin yolunu evine, misafir hala berekettir bizde. Azdır aşımız ama aşktır özü.

Tarhanamın domatesi, biberini hala yaz gelince ellerimle fidelerim tarlama, yoğurdunu kara ineğimin sütünden çalarım bakır çanağa. Mayası tutunca kendi elimle dökerim süzeğe. Ben yoğururum ekmeğimin hamurunu. Dağa ben çıkarım odun kesmeye, sırtımla ben indiririm dağdan aşağıya. Ben yığarım güz gelince merdivenimin altına. Ben çatarım ocağa odunu, isinde ben tutuştururum. Sacını ben koyarım sacayağının üzerine. Ben pişiririm bazlamayı.

Büyük oğlum oturur büyük şehirde. Okudu müdür oldu polislerin başına. Evlendirdik iki de torun verdi kucağımıza. Akıllı çocuktur benim oğlum. Ben bir somun yedirdim yanında patates aşı, o okudu büyük adam oldu. Köylük yerde sana ne fayda diye sorma sakın. Yedi oğul doğurdum ben dördü kız. Hepsi başka başka yerdeler. Hepsi uzak, hepsi gurbet. Hepsinin anası da ben oldum ebesi de. En büyüğüne yardım etti köylü kadınlar sonrasında birinde tarladaydım öbüründe ocak başı ekmek ediyordum. Biri öyle biri böyle yedi evladım oldu benim. Yedisine de baktım, büyüttüm, okutup verdim gelin kızlarımla, damatlarımın ellerine. Emanettiler bana teslim ettim tertemiz arlarıyla namuslarıyla günü geldiğinde. Sene de bir ya gelirler ya gelemezler. Darılmam. Torunlarımı özlüyorum çok zaman. Rahmetli anam geliyor sonra aklıma.

Gün erken ağar bu köye. Gittiğimde gördüm şehri. Ucu bucağı olmayan taş yollar vardı, süs bahçeler, tek tük ağaç… Köydeki gibi değildi hiç bir şey. Çamurunu bile özledim ne yalan söyleyeyim. Elma ağacının kokusunu, zerdalinin garezini, cevizin boyasını özledim şehirde. Gün erken ağar köye. Gün tepeye varmadan uyananını görmedim şehirde. Camdan baktım gün boyu. Elini kolunu sallayan avare insanlar gördüm. Elleri pamuk gibidir değil mi onların. Yüzleri solgundu ama. Gülmeyen bir halleri vardı. Sanırsın ki, hepsi birden cenazeye gidip cenazeden geliyorlar. Çocuklar vardı allı güllü giydirilmiş. Ellerinden sürükler gibi çekile çekile götürülen. Ağlama sakın diye kızdı anası saçları beline inen güzel kız çocuğuna. Niye diye düşündüm bulamadım. Ağlamadan hayat olur mu? Ya gülmeden?

Buradan yol geçer oğul ama yolu geçmez kimsenin. Geçmesin. Kapıdan çıkınca çamura batarım belki, olsun. Çocuklarım şehirde rahat ben köyümde huzurluyum. Özledikçe bir ağıt tuttururum, hepsi birbirinin aynı gibi. Hepsinde ayrı derdimi anlatırım. Anam olur başında, fırtına boran çektiklerim. Hep kederde değilim. Düğün olur dernek olur bazen. Oğullarım evlatlarım toplaşırız köy meydanına. Unuturum yüzümdeki çizgileri. Sarı tanayı sattığım yıl bıldır sene 58 oldun ana dedilerdi. Şimdi kaçımdayım bilemem. Giyerim dimimin üstüne temiz yeleğimi. Halaya dururum. Bu köyde bir ömür sürdüm. Çocukluk arkadaşlarımla yaşlandım ben. Kederimiz de oldu bizim, sevincimizde.

Ben hayattaydım a oğul, yedi bebe getirdim dünyaya. Yedisinde sütüm helal. Bağıma da sahip çıktım bahçeme de. Bir göz odaya gelin ettiler beni. Hiç şikâyet etmedim. Erim bana sahip çıktı, ben otağına. Helal olsun emeğim dünya denen bu fani yere.